Skip to main content

استخر استخراج بیت کوین

یکی از اولین سوالاتی که ماینرهای آینده‌نگر رمزارز با آن مواجه می‌شوند این است که آیا باید به تنهایی کار استخراج را انجام دهند یا اینکه بهتر است به یک استخر استخراج بیت کوین ملحق شوند. دلایل متعددی در حمایت و هم علیه استخرهای استخراجی مطرح شده است. در اینجا به ارائه مطالبی که به آن نیاز دارید می‌پردازیم.

اگر در حال تصمیم‌گیری در خصوص ملحق شدن یا نشدن به استخر بیت کوین هستید، بهتر است بدانید که این استخرها شبیه به یک اتحادیه بخت‌آزمایی بوده و مزایا و معایب آن کاملا یکسان هستند.

انجام کار استخراج آن هم به صورت تنها بدین معناست که شما پاداش خود را با دیگران تقسیم نمی‌کنید، ولی احتمال دریافت پاداش توسط شما به میزان قابل توجهی کاهش خواهد یافت. اگرچه یک استخر شانس بیشتری در حل یک بلوک و بردن پاداش دارد، اما باید بدانید که این پاداش بین تمام اعضای استخر تقسیم خواهد شد.

بنابراین پیوستن به استخر بیت کوین باعث ایجاد یک درآمد پایدار می‌شود، حتی اگر میزان پرداختی با پاداش حل کل بلوک برابر باشد. باید خاطر نشان کرد که یک استخر استخراج نباید بیش از 51 درصد توان هش شبکه را در اختیار داشته باشد. اگر یک شخص کنترل بیش از 50 درصد شبکه را در اختیار بگیرد، از نظر تئوری موجب بروز خرابی در کل شبکه می‌شود.

چگونه یک ماینر بیت کوین را راه‌اندازی کنیم؟

سطح دشواری فاکتور دیگری است که می‌بایست در حین استخراج در سطح فردی درنظر گرفته شود. در حال حاضر فاکتور سطح دشواری برای افرادی که به تنهایی به کار استخراج می‌پردازند بسیار بالا بوده و عملا کسب سود توسط این افراد غیرممکن است.

افرادی که به تنهایی به کار استخراج می‌پردازند تنها در صورتی می‌توانند سود کسب کنند که دارای یک گاراژ پر از دستگاه‌های ASIC باشند. اگر شما مبتدی هستید، بهترین راه برای کسب درآمد اندک آن هم در یک بازه زمانی کوتاه مدت، پیوستن به یک استخر بیت کوین است. در واقع، استخرها روشی برای تشویق ماینرهای کوچک برای مشارکت در کار استخراج است.

یکی از روش‌های استخراج بیت کوین، روش “استخراج ادغامی” است. در این روش می‌توان از بلوک‌های حل شده بیت کوین برای سایر ارزها که از الگوریتم مشابهی استفاده می‌کنند بهره‌برداری کرد (به عنوان مثال، namecoin و devcoin). استخراج ادغامی را می‌توان به وارد کردن مجموعه‌ای از اعداد در چندین بخت‌آزمایی تشبیه کرد.

ماینرهای تازه‌وارد که از کمبود منابع سخت‌افزاری قدرتمند رنج می‌برند، بهتر است توجه بیشتری به آلت کوین ها داشته باشند تا بیت کوین. همچنین این ماینرها به طور خاص به جای توجه به الگوریتم SHA256، می‌بایست بر روی رمزارزهای مبتنی بر الگوریتم رمزنگاری تمرکز کنند. دلیل این موضوع آن است که انجام محاسبات بیت کوین برای پردازنده‌های کامپیوترهای شخصی و خانگی بیش از حد دشوار است.

اگر در حال تصمیم‌گیری برای پیوستن به استخری هستید، می‌بایست این موضوع را بررسی کنید که هر استخر بیت کوین چگونه پرداخت‌ها را انجام می‌دهد و هزینه کسورات آن چیست. کسورات معمولا بین 1 تا 10 درصد هستند. با این وجود برخی استخرها هزینه‌ای کسر نمی‌کنند.

استخر استخراج بیت کوین

شیوه‌های پرداخت‌ متفاوتند. بیشتر آن‌ها بر روی مقدار “سهامی” که یک ماینر به عنوان اثبات کار برای استخر ارسال کرده‌است، تمرکز دارند.

سهام یک مفهوم پیچیده است که می‌بایست آن را درک کنید. دو چیز را به خاطر بسپارید: اول، استخراج، فرآیند حل پازل‌های رمزنگاری است. دوم، استخراج دارای یک سطح دشواری است. زمانی که یک ماینر، یک بلوک را حل می‌کند، یک سطح سختی متناسب با آن راه‌حل وجود دارد.

قیمت بیت کوین

سطح سختی را به عنوان یک مقیاس کیفی در نظر بگیرید. اگر درجه سختی شبکه بالاتر از سطح سختی کل ارز باشد، آنگاه این راه‌حل به بلاک چین افزوده شده و تعدادی سکه به عنوان پاداش به شما داده خواهد شد. هرچه سخت‌افزار شما قوی‌تر باشد، سهم‌های بیشتری نصیب شما خواهد شد.

ابتدایی‌ترین ورژن تقسیم پرداخت‌ها، مدل پرداخت به ازای هر سهم است. تغییرات در این مورد باعث ایجاد محدودیت‌هایی در نرخ پرداخت به ازای هر سهم می‌شود. استخرها ممکن است پرداخت‌ها را بر اساس این موضوع که ماینرها در چند وقت اخیر سهام ارسال کرده‌اند، در اولویت قرار دهند.

در کنار بیت کوین، گزینه‌های استخری متعددی برای استخراج وجود دارند. شما به سادگی می‌توانید لیست استخرهای استخراجی برای رمزارز مد نظر خود اعم از زدکش، لایت کوین یا اتریوم را بیابید. برخی از محبوب‌ترین استخرها عبارتند از: BTC.com، Slush Pool و AntPool.

پس از انتخاب ارز و استخری که به ترتیب قصد استخراج و همکاری با آن را دارید، اکنون زمان شروع کار است. برای شروع می‌بایست یک حساب بر روی وب‌سایت استخر مورد نظر افتتاح کنید. این کار شبیه ثبت‌نام در سایر وب‌سایت‌ها می‌باشد.

هنگامی که حساب خود را افتتاح کردید، می‌بایست یک worker ایجاد کنید. شما می‌توانید به ازای هر قطعه سخت‌افزار استخراجی که از آن استفاده می‌کنید، چندین worker ایجاد کنید.

تنظیمات پیش‌فرض بیشتر استخرها این گونه است که بر اساس این تنظیمات شما می‌بایست عددی را به عنوان اسم Worker و “X” را به عنوان پسورد آن‌ها اختصاص دهید. البته شما می‌توانید این موارد را بسته به علاقه خود تغییر دهید.

اگر علاقه مند به یادگیری بیشتر در این حوزه هستید می‌توانید از نقشه راهنمای دیجی کوینر به نام «درخت یادگیری» دیدن نمایید که از نقطه ابتدایی تا انتهای مسیر را ریل گذاری کرده است.

شما با مطالعه درخت یادگیری تا حد مطلوبی دانش خود را افزایش داده‌اید اما برای حرفه ای شدن و انجام معاملات در این بازار نیاز به یک راهنمای مجرب و با تجربه دارید. مجموعه دیجی کوینر بر آن است که با برگزاری کلاس‌های آموزشی تجریبات چند ساله خود را در اختیار هم وطنان عزیز قرار دهد تا در این بحران اقتصادی بتوانند در آمد دلاری کسب نمایند. (تاریخ برگزاری کلاس‌ها متعاقبا از طریق وب‌سایت اعلام خواهد شد.)

سود ناخالص چیست؟

سود ناخالص (Gross Profit) به سودی که یک شرکت، پس از کسر هزینه‌های همراه با تولید یا فروش محصولاتش، یا هزینه‌هایی که به‌منظور انجام سرویس‌ها پرداخت کرده، شناسایی می‌کند، اطلاق می‌گردد.

سود ناخالص در صورت درآمد شرکت‌ها دیده شده و می‌توان آن را از طریق کاستن هزینهٔ بهای تمام‌شده کالاهای فروخته‌شده (The cost of goods sold – COGS) از درآمدها (فروش انجام‌شده) محاسبه کرد.

این موارد می‌توانند در صورت درآمدی شرکت (Income Statement) دیده شوند. سود ناخالص همچنین می‌تواند تحت عنوان سود فروش (Sales profit) و یا درآمد ناخالص (Gross Income) نامبرده شود.

درک مفهوم سود ناخالص

سود ناخالص، میزان کاراییِ یک شرکت در استفاده از نیروی کار و مواد اولیه در تولید محصولات و یا ارائهٔ خدمات را ارزیابی می‌کند. این اندازه‌گیری معمولاً هزینه‌های متغیر را نیز دربرمی‌گیرد. این هزینه‌ها، هزینه‌هایی هستند که مقدار آن‌ها بسته به میزان خروجی‌ای که شامل موارد زیر می‌باشند، متغیر می‌باشد:

  1. مواد اولیه. (Materials)
  2. نیروی کار مستقیم، با در نظر گرفتن آن به‌صورت ساعتی و یا وابسته به سطوح خروجی‌ها.
  3. مبالغ کمیسیون پرداخت‌شده به کارکنان بخش فروش. (Commissions of sales staff)
  4. هزینه‌های کارت‌های اعتباری در خرید مشتریان. (Credit card fees on customer purchases)
  5. ابزارآلات، که شامل هزینه استهلاک (Usage – based depreciation) نیز می‌باشند.
  6. ابزارهایی که در محل تولید (Production Site) از آن‌ها استفاده‌شده است.
  7. حمل‌ونقل کالاها. (Shipping)

فرمول محاسبه سود ناخالص به شرح زیر می‌باشد:

هزینهٔ بهای تمام‌شدهٔ کالای فروخته شده – درآمد = سود ناخالص

Gross Profit = Revenue – Cost of goods sold

سود ناخالص چیست؟

همان طور که به‌طور کلی گفته شد، سود ناخالص شامل هزینه‌های ثابت (Fixed costs – هزینه‌هایی که باید فارغ از مقادیر خروجی شرکت پرداخت شوند) نمی‌باشند. هزینه‌های ثابت شامل هزینهٔ اجاره (rent)، هزینه‌های تبلیغات (Advertising)، هزینه‌های بیمه (Insurance)، دستمزد کارکنانی که به‌صورت مستقیم در مسیر تولیدی درگیر نمی‌باشند و تدارکات مورد نیاز اداری (Office supplies) می‌باشد.

هر چند، باید در نظر گرفته شود که بخشی از این هزینه‌های ثابت، به هر واحد تولیدشده تحت عنوان هزینه‌های جذب‌شده (Absorption Costing)، اختصاص داده می‌شوند. که لحاظ کردن این هزینه‌ها به‌منظور گزارشگری خارجی (External reporting) به‌نحوی که طبق استانداردهای پذیرفته‌شده حسابداری باشد (Generally Accepted Accounting Principles – GAAP)، مورد نیاز است.

سود یا زیان اقتصادی چیست؟

برای مثال، اگر یک شرکت 10 هزار واحد از محصولی را در یک دورهٔ زمانی مشخص تولید کند، و مبلغ 30 هزار دلار را برای اجارهٔ ساختمان پرداخت نماید، هزینهٔ 3 دلاری در قیمت هر کالا تحت عنوان هزینهٔ جذب‌شده لحاظ می‌شود.

سود ناخالص (Gross Profit) نباید با سود عملیاتی (Operating profit) اشتباه گرفته شود، سودی که به آن مقادیر درآمد پیش از نرخ‌های بهره و اِعمال مالیات (earnings before interest and tax – EBIT) نیز اطلاق می‌گردد.

این سود، برابر با سود شرکت پیش از پرداخت بهره‌ها و مالیات‌های تصویب‌شده می‌باشد. سود عملیاتی از طریق کسر هزینه‌های عملیاتی (Operating expenses) از سود ناخالص به‌دست می‌آید.
نکات کلیدی:

  1. سود ناخالص که به آن درآمد ناخالص (Gross Income) نیز اطلاق می‌گردد، از طریق کسر هزینهٔ بهای تمام‌شده کالاهای فروخته‌شده از درآمد حاصل شده، محاسبه می‌شود.
  2. سود ناخالص تنها شامل هزینه‌های متغیر می‌باشد و شامل هزینه‌های ثابت نمی‌باشد.
  3. سود ناخالص، مقدار کارآمدی یک شرکت در استفاده از نیروی کار و همچنین مواد اولیه در تولید کالاها و یا ارائهٔ سرویس‌ها ارزیابی می‌کند.

سود ناخالص در مقابل حاشیهٔ سود ناخالص

سود ناخالص می‌تواند به‌منظور محاسبه کردن معیاری تحت عنوان حاشیهٔ سود ناخالص (Gross Profit Margin) مورد استفاده قرار گیرد. این معیار به‌منظور بررسی کارآمدی تولیدی (Production efficiency) یک شرکت در طی زمان، مفید می‌باشد.

مقایسهٔ ساده سود ناخالصی که سال‌به‌سال و یا با بازهٔ زمانی 3 ماهه تولیدشده است می‌تواند گمراه‌کننده باشد، زیرا سود ناخالص می‌تواند در صورت کاهش حاشیهٔ ناخالص (Gross margins)، افزایش پیدا کند. این اتفاق می‌تواند موضوعی نگران‌کننده برای شرکت باشد و آن را در وضعیتی بحرانی قرار دهد.

سود ناخالص چیست؟

باوجود اینکه این عبارات شبیه به یکدیگر هستند (و در برخی از مواقع به‌جای یکدیگر استفاده می‌شوند) حاشیهٔ ناخالص با حاشیه سود ناخالص یکسان نیست. سود ناخالص با واحد پول رسمی یک کشور بیان می‌شود، در حالی که حاشیهٔ سود ناخالص با درصد بیان می‌گردد. فرمول محاسبهٔ حاشیهٔ سود ناخالص به شرح زیر است:

درآمد / (هزینه بهای تمام شده کالای فروخته شده – درآمد) = حاشیه ناخالص

​Gross Margin= (Revenue−Cost of Goods Sold) / Revenue

مثال‌هایی از نحوهٔ استفاده از سود ناخالص

در ادامه مثالی از نحوهٔ محاسبهٔ سود ناخالص و حاشیهٔ سود ناخالص، با استفاده از صورت درآمد (Income State) شرکت فورد (Ford Motor Co.) در سال 2018 مشاهده می‌کنید:

صورت درآمد شرکت فورد در سال 2018 (تمامی مبالغ به میلیون دلار است)، منبع: Investopedia

بحران بزرگ اقتصادی سال 2007 چیست؟

به‌منظور محاسبه کردن سود ناخالص، ما ابتدا هزینهٔ بهای کالاهای فروخته ‌شده را اضافه می‌کنیم، که جمع ارقام را به 126584 میلیون دلار می‌رساند. ما در این حالت، فروش (Selling) هزینه‌های مدیریت (Administrative expenses) و دیگر هزینه‌ها را در نظر نمی‌گیریم. زیرا این هزینه‌ها به‌طور معمول جزو هزینه‌های ثابت (Fixed costs) دسته‌بندی می‌شوند. در ادامه هزینهٔ کالاهای فروخته‌شده را از درآمد به‌دست آمده کم می‌کنیم تا بتوانیم به سود ناخالص به‌دست آمده برسیم:

25,216$ = 126,584$ – 151,800$

برای به‌دست آوردن حاشیهٔ سود ناخالص، مبلغ سود ناخالص به‌دست آمده در مرحلهٔ قبل را بر مقادیر کل درآمد (total revenues) تقسیم می‌کنیم تا مقدار حاشیهٔ سود ناخالص را محاسبه کنیم.

16.61% = 151,800$ / 25,216$

این درصد با حاشیهٔ سود ناخالص ثبت‌شده در صنعت خودروسازی که در حدود 14٪ است، مقایسه‌شده و نشان می‌دهد که شرکت فورد با بهینگی بیشتری نسبت به همتایان خود، به‌فعالیت می‌پردازد.

محدودیت‌های استفاده از سود ناخالص

صورت درآمد استانداردشده  (Standardized income statement) که توسط سرویس‌های اطلاعات مالی (Financial Data Services) تهیه می‌شود، ممکن است مقادیر سود ناخالص را با تفاوت‌هایی نشان دهند.

رکود بزرگ چیست؟
این صورت‌های گزارش‌شده می‌توانند سود ناخالص را به‌عنوان یک آیتم جداشده در خطی جدا نمایش دهند، اما این نوع از صورت‌ها، تنها برای شرکت‌های عمومی قابل‌دسترسی می‌باشند.

سرمایه‌گذارانی که درآمدهای یک شرکت خصوصی را بررسی می‌کنند باید خود را با هزینه‌ها (Cost) و موارد هزینه‌ای (Expense items) که در یک ترازنامه غیراستاندارد (non – Standardized Balance Sheet) ذکر می‌شوند تطبیق دهند و آن‌ها را در محاسبات مقادیر سود ناخالص در نظر نگیرند

سوالات و نظرات خود را در قسمت دیدگاه‎‌ها با دیجی کوینر به اشتراک بگذارید.

چگونه بیت کوین بخریم؟

بیت کوین را می‌توان از طریق بازار و صرافی‌ها یا به‌طور مستقیم از افراد دیگر خریداری نمود. بسته به اینکه شما بیت کوین را از چه کسی خریداری می‌کنید یا اینکه در کجا زندگی می‌کنید، برای خرید بیت کوین راه‌های متنوع و مختلفی وجود دارد.

برای این کار می‌توانید از پول نقد، کارت اعتباری یا حتی رمز ارزهای مختلف استفاده کنید.
اولین گام برای خرید بیت کوین ایجاد یک کیف پول جهت نگهداری بیت کوین است. چه قصد خرید بیت کوین به‌صورت آنلاین داشته باشید و چه بخواهید آن را با پول نقد خریداری نمایید به یک کیف پول نیاز خواهید داشت.

برای آشنایی با نحوه فروش بیت کوین می‌توانید مقاله آموزشی «چگونه بیت کوین را بفروشیم؟» را مطالعه نمایید.

این کیف پول می‌تواند به‌صورت کیف ‌پول آنلاین – از طریق پلتفرم صرافی و یا ارايه‌دهندهٔ مستقل – کیف‌ پول رومیزی، کیف ‌پول همراه و یا کیف ‌پول آفلاین – مانند یک سخت‌افزار یا یک کیف پول کاغذی – باشد.

در این بخش می‌توانید اطلاعاتی در خصوص برخی کیف ‌پول‌ها و همچنین نکاتی در خصوص چگونگی استفاده از آن‌ها را به‌دست آورید.

مهمترین بخش هر کیف پول، امنیت کیف پول و یا پسورد آن است. اگر شما کیف پول یا پسورد آن را گم کنید، دیگر قادر به دسترسی به بیت کوین ذخیره شده در کیف ‌پولتان نخواهید بود.

علاوه بر این، هیچ‌گاه بیش از توان مالی خود در این صنعت سرمایه‌گذاری نکنید، زیرا بازار رمز ارزها یک بازار بی‌ثبات و پُرنوسان بوده و قیمت‌های آن می‌تواند بالا و پایین شود.

چه چیزهایی با بیت کوین می‌توان خرید؟

اگر قصد خرید بیت کوین به‌صورت آنلاین دارید، می‌توانید یک حساب در یک صرافی رمز ارزی باز کنید. این صرافی از طرف شما اقدام به خریدوفروش بیت کوین می‌کند.

در حال‌ حاضر صدها صرافی با درجات مختلف نقدینگی و امنیت وجود دارند. در حالی که صرافی‌های جدیدی ظهور می‌کنند، برخی دیگر به دلیل هک شدن، تعطیل می‌شوند.

همانند کیف‌ پول، توصیه می‌شود قبل از انتخاب صرافی ابتدا تحقیقاتی را در خصوص آن انجام دهید. بسته به منطقهٔ جغرافیایی خود، ممکن است خوش‌شانس بوده و به چندین صرافی معتبر دسترسی داشته باشید و بتوانید یکی از آن‌ها را انتخاب کنید و یا ممکن است تنها به یک یا دو صرافی دسترسی داشته باشید.

چگونه بیت کوین بخریم؟
یت کوین را می‌توان از طریق بازار و صرافی‌ها یا به‌طور مستقیم از افراد دیگر خریداری نمود. بسته به اینکه شما بیت کوین را از چه کسی خریداری می‌کنید یا اینکه در کجا زندگی می‌کنید، برای خرید بیت کوین راه‌های متنوع و مختلفی وجود دارد. برای این کار می‌توانید از پول نقد، کارت اعتباری یا حتی رمز ارزهای مختلف استفاده کنید. اولین گام برای خرید بیت کوین ایجاد یک کیف پول جهت نگهداری بیت کوین است. چه قصد خرید بیت کوین به‌صورت آنلاین داشته باشید و چه بخواهید آن را با پول نقد خریداری نمایید به یک کیف پول نیاز خواهید داشت.

برحسب حجم دلار آمریکا، در حال حاضر بیت‌فینکس (Bitfinex) به‌عنوان بزرگترین صرافی‌ بیت کوین در جهان شناخته می‌شود. سایر صرافی‌ها با بیشترین حجم عبارتند از کوین بیس (Coinbase)، بیت استمپ (Bitstamp) و پولونیکس (Poloniex).

برای دیدن بهترین کیف پول های بیت کوین می‌توانید از مقاله آموزشی «بهترین کیف پول های بیت کوین» دیدن نمایید.

برای مبالغ کم، اکثر صرافی‌های معتبر می‌بایست به‌خوبی کار کنند. با وجود سخت‌گیری‌های موجود در رابطه با قانون احراز هویت (KYC) و قانون پول‌شویی (AML)، اکنون بسیاری از صرافی‌ها به تأیید هویت برای تنظیمات حساب نیازمندند. فرآیند تأیید هویت معمولاً شامل تصویر کارت شناسایی رسمی و گاهاً تأیید آدرس می‌شود.
بسیاری از صرافی‌ها، پرداخت از طریق انتقال بانکی یا کارت اعتباری را قبول می‌کنند. همچنین برخی صرافی‌ها قصد دارند تا در آینده با روش انتقال پی‌پال نیز کار کنند. این صرافی‌ها معمولاً هزینه‌ای بابت هر تراکنش دریافت کرده که شامل هزینهٔ استفاده از شبکهٔ بیت کوین می‌شود.
بسته به ترافیک شبکه و همچنین کارمزد تراکنش، پردازش یک معاملهٔ بیت کوین در هرجا ممکن است بین چند دقیقه تا چند روز طول بکشد.

برای آشنایی با نحوه ذخیره سازی بیت کوین مقاله آموزشی «چگونه بیت کوین خود را ذخیره کنیم؟» را مطالعه نمایید.

زمانی که صرافی پرداخت را دریافت کرد، متناسب با همان پرداخت و از طرف شما اقدام به خرید بیت کوین کرده و آن را در کیف‌ پولی که به‌صورت اتوماتیک در آن صرافی راه‌اندازی شده ذخیره خواهد کرد. در مرحلهٔ بعد شما می‌بایست این سرمایهٔ خود را به کیف پولی که به صرافی متصل نیست انتقال دهید.

اگر ترجیح می‌دهید که با پول نقد اقدام به خرید بیت کوین کنید، پلتفرم‌های نظیر لوکال‌ بیت کوین (بیت کوین محلی) به افراد نزدیک به شما که قصد مبادلهٔ بیت کوین با پول نقد را دارند کمک خواهد کرد. همچنین LibertyX لیست خرده‌فروشان را در سراسر ایالات متحده در اختیار شما قرار می‌دهد تا بتوانید با پول نقد به معامله بیت کوین بپردازید.

قیمت بیت کوین

ول‌آو‌کوینز (WallofCoins)، پکس‌فول (Paxful) و بیت‌کوییک (BitQuick) شما را به یک شعبهٔ بانکی نزدیک به خودتان هدایت می‌کنند. پس از مراجعه به این شعب، شما می‌توانید یک سپردهٔ نقدی ایجاد کرده و چند ساعت بعد بیت کوین خود را دریافت کنید.
دستگاه‌های خودپرداز (ATM) بیت کوین ماشین‌هایی هستند که پول نقد شما را دریافت کرده و بیت کوین  متناسب با آن را به کیف‌ پولتان انتقال می‌دهند.

چگونه بیت کوین بخریم؟
دستگاه‌های خودپرداز (ATM) بیت کوین ماشین‌هایی هستند که پول نقد شما را دریافت کرده و بیت کوین  متناسب با آن را به کیف‌ پولتان انتقال می‌دهند.

این ATMها مثل ATMهای بانکی عمل می‌کنند، برای خرید بیت کوین از این ATMها ابتدا هزینهٔ خرید بیت کوین را پرداخت کرده سپس بارکد کیف‌پول خود را در مقابل صفحه نمایشگر قرار داده و بیت کوین متناسب با آن ارزش به‌حساب شما ارسال می‌شود. کوین‌ای‌تی‌ام‌رادار (Coinatmradar) به شما در یافتن نزدیک‌ترین ATM کمک خواهد کرد.

نظرات و سوالات خود را در مورد مقاله «چگونه بیت کوین بخریم» در قسمت دیدگاه‌ها با ما در میان بگذارید.