Skip to main content

اتریوم چگونه کار می‌کند؟

اکنون که با اتریوم آشنا شده‌اید بهتر است نگاهی عمیق‌تر به‌نحوهٔ عملکرد پلتفرم آن ببندازید. اتریوم به اندازهٔ زیادی از پروتکل و طراحی بلاک‌ چین بیت ‌کوین الهام گرفته است. اما در کنار این موارد، اتریوم تغییراتی را به‌منظور پشتیبانی از اپلیکیشن‌های غیرمرتبط با پول، بر روی اپ‌های خود اعمال کرده است.

اتریوم قصد دارد از طراحی بیت کوین استفاده نکند. در این شرایط توسعه‌دهندگان می‌توانند اپلیکیشن‌ها یا موافقت‌نامه‌هایی با مراحل بیشتر را تولید کرده و قوانین جدید مالکیت را ارائه دهند.

هدف از زبان برنامه‌نویسی “ماشین تورینگ کامل” یا “turing complete” اتریوم آن است که به توسعه‌دهندگان اجازهٔ طراحی برنامه‌هایی را بدهد که در آن تراکنش‌های بلاک ‌چین قادر به کنترل و خودکارسازی نتایج خاص باشند.

همان طور که در مقاله “قرارداد‌های هوشمند اتریوم چگونه عمل می‌کند” توضیح دادیم، شاید این انعطاف‌پذیری اولین نوآوری اتریوم باشد.

بلاک‌ چین اتریوم

ساختار بلاک چین اتریوم از لحاظ ثبت تاریخچهٔ تراکنش‌ها بسیار شبیه به ساختار بلاک چین بیت کوین است. هر گره در شبکه، نسخه‌ای از این تاریخچه را ذخیره می‌کند.

عمده‌ترین تفاوت‌ اتریوم با بیت ‌کوین آن است که گره‌های اتریوم علاوه بر ذخیره‌سازی تمام تراکنش‌های اتریوم، به ذخیره‌سازی جدید‌ترین وضعیت هر قرارداد هوشمند نیز می‌پردازد.

برای هر اپلیکیشن اتریوم، شبکه می‌بایست به پیگیری و ردیابی “وضعیت” یا اطلاعات فعلی تمام این اپلیکیشن‌ها از جمله موجودی هر کاربر، تمام کدهای قرارداد هوشمند و محل ذخیرهٔ آن بپردازد.

بیت‌ کوین از خروجی معاملات انجام‌نشده برای پیگیری مقدار موجودی بیت کوین افراد استفاده می‌کند. در حالی که این موضوع بسیار پیچیده به‌نظر می‌رسد اما ایدهٔ آن نسبتاً ساده است. هر زمان که یک تراکنش بیت کوین انجام می‌شود، شبکه اقدام به خرد کردن کل مقدار دارایی بیت کوین افراد می‌کند، درست مانند خرد کردن پول کاغذی.

قیمت اتریوم

با این کار بیت ‌کوین‌ها به روشی صادر و منتشر می‌شوند که داده‌ها رفتاری مشابه با سکه‌ها یا پول‌خردهای فیزیکی داشته باشند.

برای انجام معاملات در آینده، شبکهٔ بیت ‌کوین می‌بایست تمام تغییرات را به دو طبقهٔ “خرج‌شده” و “خرج‌نشده” طبقه‌بندی کند. به عبارت دیگر، اتریوم از حساب‌ها استفاده می‌کند مانند وجوه حساب‌ بانکی، توکن‌های اتریوم در کیف پول ظاهر شده و قابلیت انتقال به حساب دیگر را دارند.

اتریوم چگونه کار می‌کند؟

هنگامی که با استفاده از اتریوم یک برنامه اجرا می‌شود، شبکه‌ای متشکل از هزاران کامپیوتر آن را پردازش می‌کند. قراردادهایی که با استفاده از زبان‌های برنامه‌نویسی مخصوص قراردادهای هوشمند نوشته می‌شوند وارد “بایت‌کد” می‌شوند.

بایت‌کد که از آن با نام ماشین‌ مجازی اتریوم (EVM) یاد می‌شود قابلیت خواندن و اجرا را دارد. همهٔ گره‌ها‌، این قراردادها را با استفاده از EVMهای خود اجرا می‌کنند.

به یاد داشته باشید که هر گره موجود در شبکه علاوه بر پیگیری وضعیت فعلی، یک نسخه از معاملات و قراردادهای هوشمند شبکه را نیز در خود جای داده است.

هر زمان که کاربر عملی را انجام می‌دهد، تمامی گره‌های موجود بر روی شبکه باید به توافق برسند تا این تغییرات اعمال شود.

قیمت بیت کوین

در اینجا هدف آن است که شبکه ماینرها و گره‌ها به‌جای برخی از مؤسسات مانند پی‌پال یا بانک‌ها مسئولیت انتقالات را برعهده بگیرند.

ماینرهای بیت ‌کوین انتقال مالکیت از یک شخص به شخص دیگر را اعتبارسنجی و تأیید می‌کنند. EVMها نیز قراردادها را با تمام قوانینی که یک توسعه‌دهنده در ابتدا برنامه‌ریزی کرده است اجرا می‌کند.

محاسبات واقعی از طریق زبان بایت‌کد بر روی EVMها صورت می‌گیرد. اما توسعه‌دهندگان می‌توانند قراردادها را با استفاده از زبان‌های سطح بالا مانند Solodity و Serpent که خواندن و نوشتن آن برای انسان‌ها ساد‌ه‌تر است، استفاده کنند.

همان طور که در مقالهٔ “استخراج اتریوم چگونه است؟” تشریح شد، ماینرها افرادی هستند که از رفتارهای نامناسب مانند دوبار خرج‌کرد ارز جلوگیری می‌کنند.

در حال حاضر چندین هزار گره وجود دارد که هر گره یک کد را اجرا می‌کند. ممکن است فکر کنید، آیا این روش خیلی گران‌تر از یک محاسبه معمولی نیست؟ بله گران‌تر است.

در واقع به‌همین دلیل است که از این شبکه تنها برای کاربردهای خاص می‌توان بهره برد. بخش آموزش رسمی اتریوم به این ناکارآمدی اعتراف کرده و بیان می‌کند همان گونه که در سال 1999 شما قادر به انجام هرکاری بر روی گوشی‌های هوشمند خود نبودید در آینده نیز قادر به انجام هرکاری بر روی EVMها نخواهید بود.

اگر علاقه مند به یادگیری بیشتر در این حوزه هستید می‌توانید از نقشه راهنمای دیجی کوینر به نام «درخت یادگیری» دیدن نمایید که از نقطه ابتدایی تا انتهای مسیر را ریل گذاری کرده است.

شما با مطالعه درخت یادگیری تا حد مطلوبی دانش خود را افزایش داده‌اید اما برای حرفه ای شدن و انجام معاملات در این بازار نیاز به یک راهنمای مجرب و با تجربه دارید. مجموعه دیجی کوینر بر آن است که با برگزاری کلاس‌های آموزشی تجریبات چند ساله خود را در اختیار هم وطنان عزیز قرار دهد تا در این بحران اقتصادی بتوانند در آمد دلاری کسب نمایند. (تاریخ برگزاری کلاس‌ها متعاقبا از طریق وب‌سایت اعلام خواهد شد.)

خالق اتریوم که بود؟

در سال 2008 یک توسعه‌دهندهٔ ناشناس و یا یک گروه ناشناس بیت‌ کوین را به‌عنوان روشی جدید برای انتقال پول در اینترنت اختراع کردند.

چهار سال بعد، یک جوان 19 ساله که رویای تغییر فضای کلی اینترنت را در سر داشت، تلاش کرد تا در بستر مبتنی بر این فن‌آوری این کار را انجام دهد.

در سال 2011 یک برنامه‌نویس اهل تورنتو به نام ویتالیک بوترین (Vitalik Buterin) برای اولین بار به بیت کوین علاقه‌مند شد و در همان سال، وب‌سایت خبری آنلاین مجلهٔ بیت کوین (Bitcoin Magazine) را راه‌اندازی و صدها مقاله در مورد دنیای رمز ارزها نوشت و بعد به کدگذاری کیف پول‌های خصوصی دارک (Dark Wallet) و بازارهای Egora پرداخت.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد اتریوم مقاله آموزشی «اتریوم چیست؟» را مطالعه نمایید.

او در طول این مسیر، ایدهٔ ایجاد پلتفرمی فراتر از مصارف مالی را تحت لیسانس بیت کوین مطرح کرد. همچنین در سال 2013 اوراق سفیدی را در شرح یک پلتفرم جایگزین مطرح کرد که این پلتفرم جهت ساخت هر نوع اپلیکیشن غیرمتمرکزی طراحی شده بود. این سیستم اتریوم نام گرفت.

اتریوم ساخت قرارداد هوشمند را آسان می‌کند. این قراردادهای هوشمند یک سری رمز و کدهای خوداجرا هستند که امکان استفاده از آن‌ها توسط توسعه‌دهندگان و برای طیف وسیعی از اپلیکیشن‌ها فراهم شده است.

برای آگاهی از نحوه استفاده قراردادهای هوشمند در اتریوم مقاله «قراردادهای هوشمند اتریوم چگونه عمل می‌کند؟» را مطالعه نمایید.

برای این کار در سال 2014 بوترین مسابقه‌ای با نام Thiel fellow ترتیب داد که در آن به برندگان یک جایزه 100,000 دلاری اهدا می‌شد.

جامعه در حال رشد

پس از آن که ویتالیک بوترین اوراق سفید اتریوم را معرفی کرد، سایر توسعه‌دهندگان نیز به این پروژه پیوستند. یکی از توسعه‌دهندگان اتریوم به نام دکتر گاوین وود (Dr Gavin Wood) اوراق زرد اتریوم را نگارش کرد.

اوراق زرد یک نسخهٔ فنی است که ویژگی‌های ماشین مجازی اتریوم را توصیف می‌کند. این ماشین وظیفهٔ اجرای قراردادهای هوشمند را برعهده دارد.

خالق اتریوم که بود؟

بنیان‌گذار دیگر اتریوم به نام جوزف لوبین شرکت کانسنسیس (ConsenSys) را تأسیس کرد. این شرکت در واقع یک استارت آپ بود که بر روی ساخت اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز تمرکز داشت.

برای راه‌اندازی این پروژه، بوترین و سایر بنیان‌گذاران در جولای سال 2014 اقدام به راه‌اندازی یک کمپین تأمین مالی جمعی کردند.

قیمت اتریوم

در این کمپین، شرکت‌کنندگان اقدام به خرید اتریوم یا توکن‌های اتریوم ‌کردند. این توکن‌ها مانند سهام شرکت عمل می‌کردند. در این کمپین بیش از 18 میلیون دلار سرمایه جمع‌آوری شد و به موفق‌ترین فروش جمعی سهام در آن زمان تبدیل گردید.

یک سال بعد و در 30 جولای 2015 فاز اول توسعهٔ اتریوم با نام فرانتیر (Frontier) رونمایی شد. این پلتفرم، پلتفرم جذابی نبود اما سرویسی را ارائه داد که توسعه‌دهندگان با استفاده از آن قادر به خلق اپ‌های غیرمتمرکز خود بودند.

پلتفرم‌ قرارداد هوشمند موفق شد و به اکوسیستمی که در آن صدها توسعه‌دهنده به فعالیت می‌پرداختند تبدیل گردید. این پلتفرم حتی توجه غول‌های فناوری نظیر IBM و مایکروسافت را نیز به خود جلب کرد.

اکنون سرمایهٔ‌ 18 میلیون دلاری جمع‌آوری شده در پروژه‌، توسط بنیاد اتریوم مدیریت می‌شود. این بنیاد یک نهاد غیردولتی بوده و در کشور سوئیس مستقر است.

برای یادگیری نحوه استفاده از اتریوم مقاله آموزشی «چگونه از اتریوم استفاده کنیم؟» را مطالعه نمایید.

آیا بیت کوین قانونی است؟

با افزایش سرمایه‌گذاری در بازار رمز ارزها از طریق جابه‌جایی‌های قیمتی و افزایش توکن‌های جدید، قانون‌گذاران در سراسر جهان در حال ایجاد روش‌هایی جهت نظارت بر نحوهٔ استفاده و معامله رمز ارزها هستند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد رمز ارز می‌توانید از مطلب آموزشی «رمز ارز چیست؟» دیدن نمایید.

معدود کشورهایی وجود دارند که بیت کوین را غیرقانونی اعلام کرده‌اند. البته این موضوع به این معنا نیست که بیت کوین یک «پول رایج قانونی» است. تنها کشور ژاپن است که بیت کوین را به‌عنوان یک پول رایج قانونی معرفی کرده است. با این وجود، قانونی نبودن بیت کوین بدین معنا نیست که نمی‌توان از آن برای پرداخت‌ها استفاده کرد. این موضوع بدان معناست که در این صنعت هیچ حمایتی از بازرگان یا مشتری وجود نداشته و کاربرد آن به عنوان یک روش پرداختی کاملاً اختیاری است.

بیت کوین چیست

سایر حوزه‌های قضایی هنوز هم در حال بررسی این موضوع هستند که چه اقداماتی در راستای به‌کارگیری بیت کوین انجام دهند. برای این کار رویکرد‌های مختلفی وجود دارد: برخی کشورهای کوچک‌تر مانند زیمبابوه نگرانی‌های اندکی در خصوص اظهارات بی‌پروا و گسترش شک‌وشبهه در خصوص قانونی بودن بیت کوین دارند. مؤسسات بزرگ‌تر مانند کمیسیون اروپا، اعلام کرد که این موضوع نیازمند گفتگو و مشورت بیشتری است. این در حالی است که بانک مرکزی اروپا اعتقاد دارد که رمز ارزها از تکامل کافی برای قانون‌گذاری برخوردار نیستند. این موضوع در آمریکا به دلیل نقشهٔ نظارتی چندپارچه پیچیده‌تر است. چه کسانی می‌بایست در این خصوص قانون‌گذاری کنند، دولت فدرال یا خود ایالت‌ها به‌صورت جداگانه؟

از دیگر سؤالات مرتبط در سایر کشورها که همچنان پاسخ روشنی به آن داده نشده این است که: آیا بانک مرکزی می‌بایست مراقب رمز ارزها باشد یا قانون‌گذاران مالی؟ در برخی از کشورها این دو یک نهاد هستند اما در کشورهای پیشرفته‌تر آن‌ها نهادهای جداگانه‌ای هستند که وظایف متمایزی از یکدیگر دارند.

مسألهٔ ذیگری که در آن اختلاف‌نظر وجود دارد این است که آیا بیت کوین می‌بایست به‌صورت ملی قانون‌گذاری شود یا برمبنای بین‌المللی؟ در بحث قانون‌گذاری می‌بایست تمایز زیادی بین خود بیت کوین – آیا بیت کوین یک کالاست یا یک ارز؟ – و کسب‌و‌کارهای مرتبط با رمز ارزها – آیا انتقال‌دهندهٔ پول هستند، آیا به مجوز نیاز دارند؟ – وجود داشته باشد. در کشورهای کمی این ملاحظات به یکدیگر پیوند زده شده؛ اما در بسیاری از کشورها به این موضوع به‌صورت جداگانه برخورد می‌شود.

در بخش بعدی خلاصه‌ای از اظهارات برخی کشورها در خصوص این صنعت ارائه شده است. این لیست آخرین بار در ژوئیه 2020 به‌روزرسانی شده است.

آیا بیت کوین قانونی است؟

استرالیا

دولت استرالیا تاکنون از فناوری‌های بلاک چین و رمز ارزها حمایت کرده است. در سال 2017، دولت اعلام کرد که رمز ارزها قانونی بوده و مالیات آن مطابق با مالیات سود سرمایه دریافت خواهد شد. در سال 2018، مرکز تحلیل و گزارشات معاملات استرالیا قوانین جدیدی را در این خصوص وضع کرد و اعلام شد که صرافی‌های فعال این کشور می‌بایست با نشان AUSTRAC ثبت شوند، آن‌ها موظف به ثبت داده‌ها شده و می‌بایست کاربران را تأیید و احراز هویت کنند. در راستای مبارزه با پولشویی و تأمین مالی تروریسم در آینده، صرافی‌های ثبت‌نشده با هزینه‌ها و جریمه‌های مالی رو‌به‌رو خواهند شد.

بلاک چین چیست و چگونه کار می‌کند؟

آرژانتین

براساس قانون اساسی آرژانتین، بیت کوین یک ارز قانونی محسوب نمی‌شود زیرا این ارز توسط بانک مرکزی صادر نشده است. علی‌رغم اکوسیستم قوی بیت کوین، تاکنون کشور آرژانتین قوانینی برای رمز ارزها تصویب نکرده است. همچنین بانک مرکزی این کشور اخطارهایی در خصوص ریسک‌های موجود در این بازار داده است.

بنگلادش

در سال 2015، بنگلادش صریحاً اعلام کرد که استفاده از رمز ارزها جرم محسوب شده و افرادی که از این قانون تخطی کنند مشمول مجازات خواهند شد. در این کشور معامله‌گرانِ غیرقانونیِ بیت کوین را تحت تعقیب قرار می‌دهند.

بولیوی

در سال 2014 بانک مرکزی بولیوی استفاده از هرگونه رمز ارز یا توکنی که توسط دولت صادرنشده باشد را به‌طور رسمی ممنوع اعلام کرد.

کانادا

کانادا یکی از اولین کشورهایی است که قوانین مرتبط با بیت کوین را تصویب کرد. در سال 2014، فرماندار کل کانادا لایحهٔ C-31 را تصویب نمود. براساس این لایحه، کسب‌وکارهای مرتبط با رمز ارزها به‌عنوان کسب‌وکارهای خدمات مالی ملزم به رعایت الزامات و شرایط قانون ضدپول‌شویی و احراز هویت شدند. دولت کانادا اعلام کرد که بیت کوین پول رایج قانونی نیست و بسته به‌نوعِ فعالیت، مقامات مالیاتی کشور، مالیاتی بر تراکنش‌های بیت کوین وضع کرده‌اند.

چین

در حالی که چین هنوز استفاده از بیت کوین را ممنوع نکرده و حتی رئیس‌جمهور شی‌جین‌پینگ توسعهٔ بلاک چین را ستایش کرده و آن را ضروری دانسته، قانون‌گذاران مالی با تمام صرافی‌های بیت کوین از جمله اوکی‌کوین (OKCoin)، هوبی (Huobi)، بی‌تی‌سی چاینا (BTC China) و ویا بی‌تی‌سی (ViaBTC) برخورد می‌کنند. همچنین به‌نظر می‌رسد که دیگر امتیازاتی مانند کسورات مالیاتی و برق ارزان برای ماینرهای بیت کوین در نظر گرفته نخواهد شد.

انجام معاملات در صرافی هوبی چگونه است؟

اکوادور

در سال 2014 مجمع ملی اکوادور، بیت کوین و دیگر رمز ارزهای غیرمتمرکز را ممنوع اعلام کرد. این در حالی است که بانک مرکزی اعلام کرده که مبادلات آنلاین رمز ارزها ممنوع نیست. هنوز هم بیت کوین پول رایج قانونی نبوده و یک روش پرداخت مجاز برای کالاها و خدمات نیست.

مصر

در ژانویه 2018، پیشوای اعظم دینی مصر اعلام کرد که تحت قوانین اسلامی و به دلیل ریسک موجود در صنعت رمز ارزها، مبادلهٔ رمز ارزها ممنوع است. اگرچه این موضوع از نظر قانونی الزام‌آور نیست، اما به‌عنوان یک نظر عالی‌رتبهٔ قانونی در نظر گرفته می‌شود. با این وجود، این ممنوعیت در سال 2019 برچیده شد و شرکت‌های دارای مجوز قادر به فعالیت در این بازار شدند.

اروپا

در مبحث قانون‌گذاری رمز ارزها، اتحادیهٔ اروپا یک روش احتیاطی در پیش گرفته است. همچنین این اتحادیه قصد دارد تا با روش‌های ابتکاری مختلف، شرکت‌‌کنندگان را در بحث تدوین قوانین حمایتی سهیم کند. به‌نظر می‌رسد این اتحادیه قبل از قانون‌گذاری، بیشتر بر روی یادگیری تمرکز داشته و قصد دارد جهت نیرومندتر شدن این صنعت دست به نوآوری‌هایی بزند و نیازهای این اکوسیستم را در نظر بگیرد.

در آوریل 2018، اعضای این پارلمان با رأی اکثریت قاطع به حمایت از موافقت‌نامه دسامبر 2017 که توسط شورای اروپایی به تصویب رسیده بود پرداختند. در این موافقت‌نامه مقرر شد تا استفاده از رمز ارزها در پول‌شویی و تأمین مالی تروریسم ممنوع شود. در اوایل سال 2020 میلادی، پنجمین بخش‌نامهٔ ضدپولشویی تبدیل به قانون شد. براساس این قانون ارائه‌دهندگان خدمات رمز ارزی بیش از پیش زیر ذره‌بین قرار خواهند گرفت.

چه افسانه هایی درباره بیت کوین وجود دارد؟

هند

بانک مرکزی هند چندین هشدار رسمی در خصوص استفاده از بیت کوین منتشر کرده است. در اواخر سال 2017 وزیر اقتصاد این کشور در یک مصاحبه اعلام کرد که بیت کوین پول رایج قانونی نیست. اگرچه تاکنون دولت قوانینی برای رمز ارزها تصویب نکرده اما در حال بررسی نظریه‌های مختلف است.

بانک مرکزی این کشور همکاری مؤسسات مالی هند با صرافی‌های رمز ارز و سایر سرویس‌های مربوطه را ممنوع کرده است. اخیراً این ممنوعیت از طرف دادگاه عالی این کشور نیز تأیید شده است. در ژوئن 2020، شایعاتی مبنی بر اعمال ممنوعیت جدید بر رمز ارزها به‌وجود آمد که بعدها متخصصان این صنعت اعلام کردند که این ممنوعیت یک اقدام غیرمعقول است.

ایران

در اوریل 2018، بانک مرکزی ایران و یکی از تنظیم‌کنندگان اصلی بازار اعلام کردند که کسب‌و‌کارهای مالی نباید با استفاده از بیت کوین یا سایر رمز ارزها معاملاتشان را انجام دهند. علاوه بر این، کوین‌دسک (CoinDesk) از سانسور دولت بر وب‌سایت‌های مبادلهٔ رمز ارزها در این کشور خبر داد. در می 2020، مجلس ایران پیشنهاد کرد تا صنعت رمز ارزها در زمرهٔ قوانین مبارزه با قاچاق ارز قرار بگیرد.

ژاپن

ژاپن اولین کشوری بود که صراحتاً بیت کوین را به‌عنوان یک پول رایج قانونی اعلام کرد. براساس این قانون که در سال 2017 تصویب شد، صرافی‌های بیت کوین تحت قوانین ضدپول‌شویی و احراز هویت قرار گرفتند. اگرچه در اوایل سال 2018، به دلیل مقابلهٔ قانون‌گذاران با هک صرافی کوین‌دسک (CoinDesk) برنامه‌های اعطای مجوز به‌طور موقت به‌حالت تعلیق درآمد.

سازمان خدمات مالی ژاپن با تعدادی از صرافی‌ها برخورد کرده و فعالیت دو مورد از صرافی‌ها را نیز به‌حالت تعلیق درآورده است. همچنین این سازمان، بسیاری از صرافی‌ها را وادار به بهبود شرایط سفارشات کرده و پنج صرافی دیگر را نیز ملزم به اعمال شرایط امنیتی بهتر کرده است. این سازمان همچنین یک گروه مطالعاتی در زمینهٔ صنعت مبادلات رمز ارز ایجاد کرده که به ارزیابی مسائل حقوقی مربوط به بیت کوین و سایر ارزها می‌پردازد. در اکتبر 2019، سازمان خدمات مالی ژاپن دستورالعمل‌هایی در خصوص سرمایه‌گذاری وجوه در صنعت رمز ارزها ارائه کرد.

قزاقستان

براساس گزارشی که در سال 2018 منتشر شد، مشخص شده که بانک ملی قزاقستان برنامه‌هایی برای ممنوع کردن مبادلات و استخراج رمز ارز دارد. البته هنوز مراحل قانونی این برنامه طی نشده است.

قرقیزستان

در سال 2014 بانک ملی قرقیزستان اعلام کرد که استفاده از رمز ارزها در تراکنش‌ها برخلاف قوانین است. در آگوست 2019، وزارت اقتصاد این کشور قانونی مبنی بر اخذ مالیات از استخراج رمز ارزها وضع کرد.

مالزی

کمیسیون اوراق بهادار مالزی در حال همکاری با بانک مرکزی آن کشور برای تنظیم قوانینی در حوزهٔ رمز ارزها است. در اوایل 2019 کمیسیون اوراق بهادار این کشور شروع به تصویب احکامی مشابه با عرضه‌های اوراق بهادار، برای ICOها کرد.

مالت

در ژوئن 2018 این جزیرهٔ اروپایی مجموعه‌ای از قوانین سازگار با بلاک چین را تصویب کرد. از جملهٔ این قوانین می‌توان به بیان جزئیات نیازمندی‌های ثبت صرافی‌های رمز ارز اشاره کرد. در اوایل 2020 مقامات مالی مالت اسنادی در خصوص مسائل مربوط به عرضهٔ توکن‌های امنیتی ارائه کرد.

مکزیک

در سال 2014 بانک مرکزی مکزیک در بیانیه‌ای معاملات بانک‌ها با ارزهای مجازی را ممنوع اعلام کرد. دو سال بعد، وزیر اقتصاد این کشور اعلام کرد اگرچه بیت کوین پول رایج قانونی نیست، اما می‌توان از آن برای پرداخت‌ها استفاده کرد. بنابراین این حوزه شامل محدودیت‌های پول‌شویی نیز می‌شود.

در پایان سال 2017 قانون‌گذار ملی مکزیک لایحه‌ای را تصویب کرد که ممکن است براساس آن صرافی‌های بیت کوین محلی تحت نظارت بانک مرکزی قرار بگیرند.

مراکش

در اواخر سال 2017 مقامات تجارت خارجی اعلام کردند که استفاده از رمز ارزها در این کشور خلاف قوانین تجارت خارجی بوده و نقض‌کنندگان این قانون ممکن است با جریمه‌هایی نیز روبه‌رو شوند.

نامیبیا

نامیبیا یکی از معدود کشورهایی است که صراحتاً اعلام کرده که خریدوفروش با بیت کوین غیرقانونی است.

نیجریه

در حالی که بانک‌های نیجریه از معامله با رمز ارزها منع شده‌اند، بانک مرکزی در حال تصویب قوانینی است تا در آن موضع رسمی خود را در خصوص استفاده از رمز ارزها به‌عنوان یک روش پرداخت اعلام کند.

پاکستان

در آوریل 2018 بانک ملی پاکستان بیانیه‌ای منتشر کرد که در آن شرکت‌های مالی موجود در کشور از همکاری با شرکت‌های رمز ارزی منع شده بودند. در آوریل 2019، دولت فدرال قوانین جدید و طرح‌های اخذ مجوز برای شرکت‌های رمز ارزی را صادر کرد.

روسیه

در حالی که در کشور روسیه از رمز ارزها برای پرداخت‌ و خدمات مختلفی استفاده می‌شود، مقامات روسی همچنان به ارائهٔ قوانین جدیدی برای سرکوب توسعهٔ رمز ارزها می‌پردازند. در نوامبر 2019 بانک مرکزی اعلام کرد که از اعمال ممنوعیت بر پرداخت‌های رمز ارزها حمایت خواهد کرد. این قوانین ممکن است صدور و فعالیت رمز ارزها از جمله توزیع اخبار را نیز ممنوع کند.

سنگاپور

این کشور به‌عنوان پناهگاه رمز ارزها در جهان شناخته شده است که به لطف مقامات مالی سنگاپور، از یک رویکرد ابتکاری در رابطه با رمز ارزها و بلاک چین استفاده می‌کند. در ژانویه 2020 مقامات مالی سنگاپور یک چارچوب قانونی جدید برای پوشش تمام کسب‌وکارهای رمز ارزی موجود و صرافی‌های تحت قوانین ضدپول‌شویی و تأمین مالی تروریسم ارائه کرد. این سازمان بعدها یک مهلت شش‌ماههٔ معافیت از کسب پروانه و مجوز برای تعدادی از شرکت‌های رمز ارزی مانند بایننس (Binance)، کوین‌بیس (Coinbase)، جمینای (Gemini) و بیت‌استمپ (Bitstamp) اعطا کرد.

آفریقای جنوبی

در سال 2017 بانک مرکزی آفریقای جنوبی پیش‌نویسی در خصوص بیت کوین و رمز ارزها تهیه کرد و با استفاده از آن به بررسی تعداد معدودی از استارت آپ‌ها به‌صورت آزمایشی پرداخت. در آوریل 2020 کارگروه فناوری ‌دولت آفریقای جنوبی پیشنهاد افزایش نظارت بر فعالیت‌های رمز ارزها را ارائه داد و کسب‌وکارها را ملزم به ثبت نام در مرکز اطلاعات مالی کرد.

کرهٔ جنوبی

در اوایل سال 2018 کرهٔ جنوبی تمامی حساب‌های ارزهای مجازی ناشناس را مسدود کرد، اگرچه ناظران مالی اعلام کردند که دولت از معاملات رمز ارزی نرمال حمایت خواهد کرد. به دلیل تلاش برای مهار سوداگری رمز ارزها، مقامات در حال افزایش نظارت بر صرافی‌ها هستند.

در گزارشی که اخیراً توسط مطبوعات کرهٔ جنوبی منتشر شده به یک تغییر جالب در استراتژی این کشور اشاره شده است. براساس این گزارش مقامات کره در حال مذاکره با آژانس‌های مشابه در ژاپن و چین برای نظارت مشترک بر سرمایه‌گذاری‌های رمز ارزها هستند.

در آوریل 2018 کمیسیون تجارت عادلانه دستور بازنگری در موافقت‌نامهٔ 12 صرافی رمز ارز را صادر کرد. در سال 2020 قانون‌گذاران به ملزومات جدیدی برای صرافی‌های رمز ارز رأی دادند. این قانون احتمالاً منجر به کنار کشیدن افرادی که قادر به تاب‌آوری در برابر قوانین نظارتی جدید نیستند خواهد شد.

تایلند

پس از اعلام غیرقانونی بودن بیت کوین در سال 2014 و با عقب‌نشینی از موضع قبلی، بانک تایلند بیانیه‌ای صادر کرد. در این بیانیه اعلام شد که رمز ارزها قانونی نبوده و دارای ریسک هستند.

در مارس 2018 قوهٔ مجریهٔ دولت به‌طور موقت دو پیش‌نویس فرمان سلطنتی را تصویب کرد. در این قوانین رسمی از سرمایه‌گذاران رمز ارزها با استفاده از احراز هویت حمایت شده و مالیاتی نیز بر سود سرمایهٔ آن‌ها وضع شد. در آگوست 2019 برنامه‌ای برای گنجاندن رمز ارزها در قوانین ضدپول‌شویی کشور نیز ارائه شد.

ایالات متحده آمریکا

ایالات متحده با یک سیستم نظارتی و قانون‌گذاری ناقص و چندپارچه مواجه است. در این کشور هم قانون‌گذاران ایالتی و هم قانون‌گذاران فدرال مسئولیت لایه‌های مختلف حوزه‌های قضایی و تفکیک مبحث پیچیدهٔ رمز ارزها را برعهده دارند.

در بحث نظارت بر رمز ارزها، برخی ایالت‌ها در مقایسه با سایرین پیشرفته‌تر هستند. به‌عنوان مثال، در سال 2015 شهر نیویورک در یک اقدام بحث‌برانگیز از صرافی بیت‌لایسنس رونمایی کرده و مجوز فعالیت کسب‌وکارهای مرتبط با بیت کوین را در تمام ایالت صادر کرد. در اواسط سال 2017 میلادی، واشنگتن لایحه‌ای را تصویب کرد که براساس آن قوانینی برای انتقال پول به صرافی‌های بیت کوین اعمال می‌شد.

نیوهمپشایر، فروشندگان بیت کوین را وادار به‌کسب مجوز انتقال پول و همچنین ارسال یک اوراق قرضه 100000 دلاری کرد. در تگزاس، کمیسیون اوراق بهادار ایالتی بر فرصت‌های سرمایه‌گذاری مربوط به بیت کوین نظارت دارد و در صورت لزوم این سرمایه‌گذاری‌ها را متوقف می‌کند. پس از توقف پیشرفت لایحهٔ 1326 – به دلیل مسائلی چون تعاریف بیش از حد گسترده مورد انتقاد قرار گرفت – آن‌هم به دلیل ساده‌تر بودن در مقایسه با بیت‌لایسنس نیویورک، تنظیم قوانین بیت کوین در کالیفرنیا در هاله‌ای از ابهام قرار گرفت.

در سطح فدرال، کمیسیون بورس و اوراق بهادار بر استفاده از دارایی‌هایی بلاک چین به‌عنوان اوراق بهادار تمرکز کرده است. با توجه به تعیین رمز ارز به‌عنوان یک کالا، CFTC نقش بیشتری در قانون‌گذاری بیت کوین دارد. در حالی که این کمیسیون هنوز موفق به تدوین یک آیین‌نامه بیت کوینی جامع نشده است، تلاش‌های اخیر آن بر نظارت بر این بازار نوپای آتی متمرکز شده است. این کمیسیون همچنین هزینه‌های طرح‌های مختلف بیت کوین را به ثبت رسانده است. CFTC با اینکار قصد دارد تا هر زمان که بحث کلاهبرداری به‌وجود آمد، صلاحیت خود در زمینهٔ رمز ارزها را به همگان ثابت کند.

کمیسیون قانونی حقوق که یک انجمن غیردولتی است قانون تجارت مجازی ارز را تهیه کرده است. هدف این قانون مشخص نمودن مجوزهای مورد نیاز کسب‌وکارهای مرتبط با رمز ارزهاست. منتقدان از این بیم دارند که این آیین‌نامه شباهت بیش از حدی به بیت‌لایسنس نیویورک داشته باشد.

انگلستان

سازمان راهبرد امور مالی بریتانیا، بیت کوین را به‌عنوان یک کالا در نظر گرفته و برنامه‌هایی در راستای قانون‌گذاری در این حوزه دارد. این سازمان همچنین گام‌هایی در راستای نظارت هر چه بیشتر بر مشتقات بیت کوین نیز برداشته است. این سازمان هشدارهایی در خصوص این بازار و همچنین نبود حمایت از مشتری و ریسک‌های ذاتی رمز ارزها داده است.

در جولای 2019 این سازمان دستورالعمل خود را در خصوص دارایی‌های دیجیتال تکمیل کرد. در این دستورالعمل، توکن‌های دارای صلاحیت در حوزهٔ قضایی این سازمان قرار گرفتند.

اوکراین

دولت اوکراین کارگروهی شامل قانون‌گذاران حوزه‌های مختلف را به‌منظور تهیهٔ پیش‌نویس آیین‌نامه رمز ارزها تشکیل داده است. در این آیین‌نامه این موضوع که کدام آژانس‌ها می‌بایست بر این بازار دسترسی و نظارت داشته باشند نیز مشخص شده است. همچنین لایحه‌ای به تصویب رسیده که براساس آن نظارت بر صرافی‌های رمز ارزها تحت حوزهٔ قضایی و صلاحیت بانک مرکزی قرار می‌گیرد. در فوریهٔ 2020 وزارت اطلاعات دیجیتال گفت که این وزارتخانه تنظیم‌کنندهٔ قوانین استخراج رمز ارزها نخواهد بود.

زیمباوه

در اواخر سال 2017 یک مقام ارشد بانک مرکزی زیمبابوه اعلام کرد که بیت کوین در واقع قانونی نیست. در حالی که هنوز مشخص نیست که آیا امکان استفاده از بیت کوین وجود دارد یا خیر، بانک مرکزی ظاهراً در حال تحقیق برای شناسایی ریسک‌های موجود در این بازار است. اخیراً کوین‌دسک مجموعه پادکست‌هایی را در خصوص آیندهٔ بیت کوین در قارهٔ آفریقا از جمله کشور زیمبابوه تهیه کرده است.

قرارداد سلف چیست؟

قرارداد سلف (Forward Contracts) به‌نوعی قرارداد سفارشی‌شده که بین دو طرف به‌منظور خرید یا فروش یک دارایی با قیمتی مشخص‌شده در تاریخی در آینده منعقد می‌شود، اطلاق می‌گردد. یک قرارداد سلف ممکن است به‌منظور محافظت از دارایی‌ها یا به‌منظور ‌به‌دست آوردنِ سود، مورد استفاده قرار گیرد، با این وجود ماهیت غیراستانداردِ این قراردادها و قابلیت سفارشی شدن‌ آن‌ها این قراردادها را برای محافظت از دارایی‌های سبد سهام در برابر نوسانات قیمتی مناسب می‌گرداند.

فیلم

مبانی قراردادهای سلف

برخلاف قراردادهای استاندارد آتی، یک قرارداد سلف می‌تواند در مقادیر کالاها، اندازهٔ‌ آن‌ها و همچنین تاریخ انتقال دچار تغییراتی شود. کالاهایی که قابلیت مبادله شدن را دارند شامل دانه‌های خوراکی، فلزات ارزشمند، گاز طبیعی، نفت و یا حتی ماکیان می‌باشند. یک قرارداد سلف می‌تواند برمبنای انتقال پول و یا انتقال دارایی بسته شود.

قراردادهای سلف در هیچ مرکز بورسی مبادله نمی‌شوند و جزو ابزارهای مالی به‌شمار می‌آیند که در بازارهای خارج از بورس (Over The Counter markets – OTC) مبادله می‌گردند. با وجود این که طبیعت معامله شدن این قراردادها در خارج از بازار بورس ایجاد تغییرات در مفاد قراردادها را ‌آسان‌تر می‌کند، عدم وجود یک مؤسسه تهاتری که بر تراکنش‌ها نظارت کند امکان ریسک عدم‌پرداخت تعهدات را افزایش می‌دهد. در نتیجه، قراردادهای سلف برخلاف قراردادهای آتی به‌آسانی در اختیار ‌سرمایه‌گذاران خُرد قرار نمی‌گیرند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد قراردادهای آتی می‌توانید از مطلب آموزشی «قراردادهای آتی چیست؟» دیدن نمایید.

نکات کلیدی:

  • یک قرارداد سلف، قراردادی سفارشی‌شده بین دو طرف معامله به‌منظور خرید یا فروش یک دارایی با قیمتی از پیش تعیین‌شده و در یک تاریخ در آینده می‌باشد.
  • قراردادهای سلف می‌توانند براساس یک دارایی خاص، مقداری خاص یا تاریخ انتقالی خاص تنظیم گردند.
  • قراردادهای سلف در هیچ مرکز بورسی مبادله نمی‌گردند و به‌عنوان ابزارهای مالی مبادله‌شده در بازارهای خارج از بورس (Over The counter – OTC) شناخته می‌شوند.

قراردادهای سلف در برابر قراردادهای آتی

قرارداد سلف چیست؟

هر دو قراردادهای سلف و قراردادهای آتی، توافق‌نامه‌هایی به‌منظور خرید یا فروش یک کالا با قیمت تعیین‌شده در آینده می‌باشند. اما باید در نظر داشته باشیم که تفاوت‌های اندکی نیز بین این دو وجود دارد. اولین تفاوت در این است که قراردادهای سلف در بورس معامله نمی‌شوند، اما قراردادهای آتی در مراکز بورسی مورد معامله قرار می‌گیرند. توافق‌های انجام شده در قرارداد سلف در انتهای این قرارداد انجام می‌گردند، در حالی که مقدار سود و زیان قراردادهای آتی به‌صورت روزانه قابل واریز شدن می‌باشند. مهم‌تر از همه، قراردادهای آتی به‌شکل قراردادهای استانداردشده موجود می‌باشند و نمی‌توان در مفاد آن به‌منظور سازگار کردن ‌بیشتر، دست‌کاری کرد.

مثال‌هایی از یک قرارداد سلف

در نظر بگیرید که یک تولیدکنندهٔ محصولات کشاورزی، به مقدار 5,000 ‌‌تن ذرت دارد که می‌خواهد‌ آن‌ها را تا 6 ماه آینده به فروش برساند و در مورد کاهش احتمالی قیمت ذرت نگران می‌باشد. در نتیجه او وارد یک قرارداد سلف با یک مؤسسهٔ مالی می‌شود تا 5,000 ‌‌تن ذرتش را با قیمت 212.6 دلار به‌ازای هر تن در 6 ماه بعد به فروش برساند، و این قرارداد سلف برمبنای پول نقد منعقد شده است. 6 ماه بعد، قیمت لحظه‌ای ذرت ممکن است به یکی از سه حالت زیر باشد:

  1. دقیقاً برابر با 169.29 دلار به‌ازای هر تن باشد. در این حالت، هیچ پولی توسط تولیدکننده و یا مؤسسهٔ مالی دریافت نمی‌شود و قرارداد بسته می‌شود.
  2. قیمت، بالاتر از قیمت حال حاضر باشد. فرض کنید که قیمت ذرت 196.8 دلار به‌ازای هر تن باشد. در این حالت، تولیدکننده باید مبلغ 1.375 میلیون دلار را به مؤسسه بپردازد. و این مبلغ حاصل تفاوت بین قیمت توافقی 169.29 دلار و 196.8 دلار به‌ازای هر تن می‌باشد.
  3.  قیمت ذرت کاهش یافته و به 137.8 دلار به‌ازای هر تن رسیده باشد. در این حالت مؤسسهٔ مالی باید مبلغ 1.575 میلیون دلار را به تولیدکننده بپردازد، و این مبلغ حاصل تفاوت بین قیمت توافقی 169.29 دلار و 137.8 دلار به‌ازای هر تن می‌باشد.

ریسک‌های قراردادهای سلف

بازارهای تبادل قراردادهای سلف بازارهایی عظیمی هستند زیرا بسیاری از شرکت‌های بزرگ در سرتاسر جهان از آن به‌منظور محافظت از پول و دارایی خود و همچنین محافظت در برابر تغییرات نرخ بهره از این نوع قراردادها استفاده می‌کنند. با این وجود، از آنجایی که جزئیات قراردادهای سلف بین خریدار و فروشنده می‌ماند (و توسط عموم شناخته نمی‌شود) حدس زدن اندازهٔ این بازار کاری دشوار می‌باشد.

اندازهٔ بزرگ و همچنین طبیعت نظارت‌نشدهٔ قراردادهای سلف بدین معنی است که این بازارها مستعد عدم پرداخت تعهدات به‌صورت یک سناریوی پلکانی می‌باشند. در حالی که بانک‌ها و مؤسسات مالی احتمال این ریسک را با انتخاب کردن وسواسی طرف مقابل کم می‌کند، هنوز هم احتمال بالایی از ریسک عدم پرداخت تعهدات وجود دارد.

یک ریسک دیگر که با طبیعت استاندارد نشدهٔ قراردادهای سلفی به‌وجود می‌آید این است که‌ آن‌ها تنها در تاریخ توافق‌شده اعمال می‌گردند و ویژگی Market to Market مانند قراردادهای آتی را ندارند. حال در نظر بگیرید که در صورت تفاوت زیاد بین نرخ سلف و همچنین نرخ کنونی در زمان اجرای قرارداد چه تأثیراتی را در قرارداد می‌گذارد. در این حالت، مؤسسهٔ مالی‌ای که قرارداد را بسته بود در معرض درجهٔ بالاتری از ریسک قرار می‌گیرد و همچنین امکان عدم‌پرداخت تعهدات (Defaulting) نیز بالاتر می‌رود.

شکارچیان رمز ارزها چه کسانی هستند و کارشان چیست؟

رمز ارز گم کرده‌اید یا کیف پول؟ با شکارچیان رمز ارزها تماس بگیرید.

در میان رشد فزایندهٔ حالت‌های مختلف سرقت، کلاهبرداری، سکه‌ها و کلیدهای خصوصی گم شده، نسل جدیدی از تجارت در دنیای مجازی رمز ارزها در حال شکل‌گیری است. به دنبال این رویدادها، افراد و شرکت‌های مختلفی به شکار چنین سکه‌ها، کلیدهای خصوصی و پسوردهای گم‌شده می‌پردازند. به دنیای شکارچیان رمز ارزها خوش آمدید.

اگر به طور اتفاقی با دیجی کوینر آشنا شده‌اید و هیچ اطلاعاتی در مورد رمز ارز ندارید پیشنهاد می‌کنیم قبل از مطالعه ادامه مطلب، مقاله «رمز ارز چیست؟» را مطالعه نمایید.

دارایی‌های دیجیتالی من کجا رفتند؟

نشریه وال استریت ژورنال به نقل از Chainalysis که یک شرکت تحلیل بلاک چین بوده و در شهر نیویورک فعالیت دارد می‌گوید در حال حاضر حدود 20 درصد (3.7 میلیون عدد) از تمام بیت کوین‌ها گم شده‌اند. ارزش تقریبی این سکه‌ها بین 20 تا 25 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود.

از دست رفتن دسترسی به کیف پول‌ها یا صندوق‌های رمز ارزی توسط دارندگان فردی به‌عنوان شایع‌ترین مسئلهٔ موجود که منجر به گم‌شدن سکه‌های رمز ارزی می‌شود، مطرح است. ایمنی دارایی‌های دیجیتالی موجود در چنین کیف‌ پول‌هایی با استفاده از یک کلید خصوصی منحصربه‌فرد تأمین می‌شود.

این کلید خصوصی منحصربه‌فرد یک رشتهٔ بلند از کارکترهای الفبایی-عددی بوده که مشابه با پین بانکی یا پسوردهای دسترسی به‌حساب بانکی اینترنتی است. از آنجا که رمز ارزها و کیف پول‌ها در یک اکوسیستم غیرمتمرکز کار می‌کنند، هیچ مرجع مرکزی یا ارائه‌دهندهٔ خدماتی جهت ریست کردن یا انتشار مجدد کلید برای دارندگان اصلی رمز ارز وجود ندارد. در این شرایط تنها وظیفهٔ افراد این است که این کلید خصوصی را ایمن نگه داشته و در دسترس خود قرار دهند. بیشتر افراد این کلید خصوصی را فراموش کرده یا آن را گم می‌کنند (در جای اشتباه می‌گذارند). همین امر باعث می‌شود تا دسترسی به کیف پول از بین برود. Chainalysis تخمین زده که در سراسر جهان دسترسی به حدود 300 نوع از چنین کیف پول‌هایی که هریک محتوی 1,000 تا 10,000 بیت‌کوین هستند از بین رفته است. سایر حالت‌های سکه‌های دیجیتالی گم‌شده به افزایش تعداد کلاهبرداری‌ها، هک‌ها و سرقت‌ها نسبت داده شده است.

چگونه بیت کوین های خود را در برابر سرقت و هک حفاظت کنیم؟

شکارچیان رمز ارزها چه کسانی هستند؟

شکارچیان رمزارزها

با گم شدن مبلغ زیادی به میزان بیش از 20 میلیارد دلار رمز ارز، نسل جدیدی از واحدهای دیجیتالی و افرادی که به نام شکارچیان رمز ارزها شناخته می‌شوند برای کمک به کار پیچیدهٔ بازیابی این خزانه دیجیتالی پا به عرصه گذاشته‌اند. این شکارچیان رمز ارزی با دارندگان و سازمان‌های اجرای قانون برای جستجو و بازیابی دارایی‌های گم‌شده یا غیرقابل دسترسی همکاری می‌کنند.

با ادعای متخصص بودن در زمینه “ورود” به کیف پول‌های دیجیتالی، شکارچیان رمز ارزها از هرچیز و همه‌چیز برای انجام این کار استفاده می‌کنند. از جمله کارهای این متخصصان برای ورود به کیف‌های پول دیجیتالی می‌توان به استفاده از ابرکامپیوترهای مدرن برای کرک کردن کلیدهای خصوصی و حتی استفاده و اعمال شیوه‌های ذهنی بر روی دارندگان کیف پول برای کمک به آن‌ها جهت تجدید خاطره و یادآوری رمز ارزهای گمشده اشاره کرد.

کیف پول دیجیتال چیست؟

شکارچیان رمز ارز که خدمات خود را به صورت آنلاین ارائه می‌دهند به دنبال جزئیات اصلی و بنیادی مانند آخرین کلید خصوصی به یاد مانده و سایر جزئیات ممکن که احتمال دارد افراد از آن‌ها برای ایجاد کلیدهای خصوصی خود استفاده کرده باشند (مانند تاریخ تولد، نام حیوان خانگی و نویسنده مورد علاقه) هستند. در مرحلهٔ بعد، شکارچیان رمز ارز این نقاط داده‌ای‌ پایه و اصلی را با استفاده از برنامه‌های کامپیوتری که خود طراحی کرده‌اند به اجرا درآورده و تلاش می‌کنند تا صدها یا هزاران ترکیب احتمالی از این داده‌ها خلق کنند. سپس در هر تلاش، این افراد از این ترکیبات تولید شده برای شکستن کلید امنیتی کیف پول‌ها استفاده می‌کنند.

تعداد کمی از علاقمندان فناوری تلاش می‌کنند تا روش خودت انجام بده (DIY) را انجام دهند. نشریه فایننشال تایمز به نقل داستان یک کارآفرین ایرلندی به‌نام یوسف سرهان پرداخت. در این مقاله آمده یوسف سرهان شخصی است که به خودش آموزش کدنویسی داده تا بتواند با استفاده از این فن، برنامه‌ای را بنویسد که قادر به تست ده‌ها میلیون ترکیب پسورد باشد. وی با نوشتن این برنامه موفق به کسب 10,000 دلار شد. درست است که این مبلغ نمی‌تواند زندگی وی را دچار تحول کند اما قطعاً می‌تواند یک سال از زندگی وی را تغییر دهد.

شکارچیان رمز ارزها چه کسانی هستند و کارشان چیست؟

این برنامه‌نویسان تنها برنامه‌نویسان زبده و با مهارت نیستند که در این بازی حضور دارند. این بازار همچنین شاهد حضور خاص افرادی به نام “هیپنوتیزم‌کنندگان رمز ارز” هستند. این افراد خدمات مدیریت ذهنی خود را با ادعای بازیابی پسوردها از طریق باز کردن ذهن‌های ناخوداگاه (نیمه هشیار) افراد ارائه می‌دهند. آن‌ها فرآیند بازکردن ذهن‌های ناخودآگاه را از طریق تکنیک‌هایی نظیر هیپنوتیزم‌درمانی انجام می‌دهند. ضرورتاً، این هیپنوتیزم‌کنندگان به افراد کمک می‌کنند تا به‌صورت ذهنی مواردی چون  کجا کلید خصوصی خود را یادداشت کرده و یا چه چیزی را به‌عنوان کلید خصوصی خود قرارا داده‌اند بازیابی کنند.

شکارچیان رمز ارزها خدمات خود را به‌صورت ردیابی مسیرهای سرقت و کلاهبرداری پیشنهاد می‌کنند. این افراد با سازمان‌ها و نمایندگی‌های قانونی و شرکت‌کنندگان در بازارهای رمز ارزی برای شناسایی این موضوع که سکه‌های گم شده ممکن است به کجا انتقال داده شده باشند همکاری می‌کنند. با داشتن چنین اطلاعاتی می‌توان تراکنش‌های متصل شده به سرقت‌ها را قطع کرده یا کیف پول‌های گم‌شده را به‌طور کامل مسدود کرد.

در حالی که بسیاری از صرافی‌های رمز ارزی خدمات “نگهبان امن” را پیشنهاد می‌کنند، اما اغلب خود هدف حملات هکرها جهت سرقت تدریجی سکه‌های دیجیتالی قرار می‌گیرند. این موضوع یک بازار جدید پُرتقاضا جهت ایجاد صندوق‌های رمز ارزی امن (که به‌عنوان متولیان شخص ثالث هولدینگ‌های دیجیتالی عمل می‌کنند) و ایمن‌سازی کلیدهای کیف پول خصوصی ایجاد کرده است.

بهترین صرافی‌های رمز ارز کدامند؟

ارائهٔ خدمات از طرف این شکارچیان یا هیپنوتیزم‌کنندگان چقدر هزینه در پی دارد؟

اکثر این خدمات شکار رمز ارزی به‌صورت رمز ارزی شارژ می‌شوند. قیمت خدمات این افراد بسته به نرخ موفقیت بازیابی متغیر است. به ازای خدمات ارائه شده، هم ارائه‌دهندگان خدمات بازیابی کامپیوتری و هم هیپنوتیزم‌کنندگان یک هزینهٔ ثابت مقرون به صرفه به علاوهٔ درصدی از مقدار بازیابی شده (معمولاً بین 5 تا 10 درصد) دریافت می‌کنند. هیپنوتیزم‌کنندگان همچنین مقدار ثابتی به ازای هر جلسه دریافت می‌کنند. در واقع بسته به این موضوع که چند جلسه/ساعت صرف بازیابی جزئیات از دست رفته می‌شود هزینه‌ای از افراد اخذ می‌گردد.

در حالی که بسیاری از سرویس‌های آنلاین ادعا می‌کنند که به ازای دریافت هزینه به کمک افراد می‌آیند، اما باید مراقب بود که شخصی که با وی همکاری می‌کنیم یک شکارچی معتبر و واقعی باشد. در فرآیند بازیابی موارد گم‌شده می‌بایست تعداد کمی از جزئیات کلیدی که ممکن است مستعد سوء استفاده باشند برای ارائه‌دهندگان خدمات آشکار شود. توصیه می‌شود به جای اعتماد به تبلیغات چشمگیر و چشمک‌زن در فضای مجازی که ممکن است در مکان مشخصی حضور نداشته باشند تنها با افرادی که در دنیای واقعی و با یک هویت اثبات شده و معتبر فعالیت می‌کنند همکاری کنیم.

بیت کوین برای تجارت بهتر است یا آلت کوین‌ها؟

دلایل زیادی وجود دارد که یک تاجر از قبول رمز ارزها در معاملات طفره رَوَد. در بسیاری موارد، یک رمز ارز به سرعت مشهور می‌شود و بعد از مدت کوتاهی این شهرت از بین می‌رود و هیچ ضمانتی نیست که مشتری‌ها یک هفته یا یک ماه بعد، از همان رمز ارز استفاده کنند. شاید دلیل مهمتر از آن، نوسان بالای قیمت این رمز ارزها باشد که حتی در میان رمز ارزهایی با سهم بازار بالا نیز وجود دارد. این نوسانات شدید می‌تواند فعالیت اقتصادی یک تاجر را نابود کند. به هر حال، یک گزارش در وب‌سایت کوین تلگراف نشان می‌دهد که 75% مصرف‌کنندگان آمریکایی تمایل دارند اختیار پرداخت خریدهای خود با رمز ارزها داشته باشند. رشد تقاضای عمومی، احتمالاً کفهٔ ترازو را به نفع رمز ارزها حرکت خواهد داد، اگرچه رفتار خیلی از فروشگاه‌ها در این باره محتاطانه می‌باشد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد آینده رمز ارزها می‌توانید از مطلب آموزشی «آیا رمز ارزها برای همیشه نابود خواهند شد؟» دیدن نمایید.

یکی از بزرگ‌ترین سؤالات در زمینهٔ استفاده از رمز ارزها در پرداخت بیزینس‌های سنتی که هنوز مورد مناقشه می‌باشد، این است که کدام رمز ارز یا رمز ارزها برای این کار مناسب‌تر می‌باشد؟ در ادامه دلایلی را بررسی می‌کنیم که چرا بیت کوین یا سایر آلت کوین‌ها می‌تواند بهترین انتخاب باشد.

 

بیت کوین و مقایسه با دیگر رمز ارزها

بیت کوین برای تجارت بهتر است یا آلت کوین‌ها؟

بیت کوین که پیشرویِ رمز ارزها می‌باشد، علاوه بر اینکه سهم بازار بزرگ‌تری نسبت به آلت کوین‌ها دارد، برجسته‌ترین نامدار این زمینه نیز می‌باشد. در حقیقت بیت کوین در خط مقدم ورود رمز ارزها به فروشگاه‌های سنتی می‌باشد. یک گزارش نشان می‌دهد که فقط در یک سال نزدیک 4,000 فروشگاه در سراسر دنیا پذیرش بیت کوین به‌عنوان یک روش پرداخت را آغاز کرده‌اند.

آلت کوین Altcoin چیست؟

بسیاری از دلایلی که چرا بیت کوین ممکن است بهترین رمز ارز موجود در بین رمز ارزها برای پرداخت در فروشگاه‌ها باشد، واضح می‌باشند. بیت کوین مشهورترین توکن دیجیتال می‌باشد و از زمان آغاز حرکت رمز ارزها وجود داشته است. فروشگاه‌هایی که این واهمه دارند که ممکن است عدهٔ زیادی از مصرف‌کنندگان از یک توکن خاص استفاده نکنند، باید با بیت کوین ترس‌شان بریزد. با وجود نزدیک به 28 میلیون وَلِت بیت کوین، کاربران این رمز ارز قابل‌توجه می‌باشند. در مارس 2018، حدود 5.15% آمریکایی‌ها صاحب بیت کوین بوده‌اند، که این مقدار بیشتر از صاحبان اتریوم می‌باشد. دِوان کالابرِز، یکی از مؤسسان موتور جستجوی Spendabit ( برای جستجوی بیزینس‌هایی که رمز ارز قبول می‌کنند)، پیشنهاد کرده که: “BTC برجسته‌ترین رمز ارز برای انجام تراکنش می‌باشد. این هم به‌خاطر بلوغ بیت کوین و برند بودن آن می‌باشد.”

همچنین، بیت کوین نسبت به برخی آلت کوین‌ها از ثبات بیشتری برخوردار است. این موضوع هم ممکن است برای صاحبان بیزینس مهم باشد. از طرف دیگر، اینکه بیت کوین ارزش خود را بهتر از بسیاری از رقبایش حفظ کرده، ممکن است برای استفاده از آن به‌عنوان یک سیستم پرداخت در بیزینس‌های سنتی، مشکل‌ساز باشد. علت این است که به دلیل این ویژگی بیت کوین، ممکن است سرمایه‌گذاران رقبتی برای از دست دادن بیت کوین‌های خود نداشته باشند.

بیت کوین چیست؟

آلت کوین‌ها

بیت کوین برای تجارت بهتر است یا آلت کوین‌ها؟

آلت کوین‌ها گروه بزرگی از رمز ارزها می‌باشند که اگرچه نسبت به بیت کوین کمی در حاشیه قرار دارند، اما دلایل خوبی برای استفاده از آنها به‌عنوان سیستم پرداخت وجود دارد. نوسانات بالای قیمت بیت کوین، سرعت پایین و حق‌العمل بالای تراکنش بیت کوین، ممکن است باعث شود خیلی از مصرف‌کنندگان تمایلی به پرداخت خریدهای خود با بیت کوین نداشته باشند، چون ممکن است برای یک خرید کوچک هزینهٔ زیادی متحمل شوند. با توجه به این موارد، آلت کوین‌ها می‌توانند تراکنش‌های سریع‌تر و ارزان‌تری را فراهم کنند. BTC بالاترین حق‌العمل را بین توکن‌های دیجیتال مطرح دارد و در هنگام نگارش این مقاله حدود 0.78 دلار می‌باشد. به‌عنوان مثال، جایگزینی مانند لایت کوین حق‌العمل تراکنشی در حد 10 سنت دارد. حق‌العمل تراکنش با بیت کوین کش و دوج کوین حتی از این هم کمتر، در حد 0.1 سنت، می‌باشد. البته، این حق‌العمل‌ها دائماً در حال تغییر می‌باشند، اما کسی نمی‌داند که آیا این نوسانات حق‌العمل تراکنش برای همیشه وجود خواهد داشت.

ده رمز ارز برتر بعد از بیت کوین کدام‌اند؟

خیلی از آلت کوین‌ها همچنین سرعت تأیید تراکنش بالاتری نسبت به بیت کوین دارند. این سرعت بالای تأیید تراکنش‌ها هم برای صاحبان بیزینس و مشتری‌ها جذاب می‌باشد. اما از طرف دیگر، آلت کوین‌ها در خطر این ریسک هستند که شهرت کمتری نسبت به بیت کوین دارند و افراد کمتری از آنها استفاده می‌کنند. صاحبان بیزینس هیچ‌گاه نمی‌توانند مطمئن باشند که آیا یک آلت کوین با ارزش یا مورد استفاده خواهد ماند.

برخی صاحبان بیزینس در انتخاب بین بیت کوین یا آلت کوین‌ها کار راحت را می‌کنند: پذیرش توکن‌های متنوع. دیگران ممکن است یک کوین خاص را انتخاب کنند. با گذر زمان بالاخره مشخص خواهد شد که کدام رمز ارز یا رمز ارزها برای این منظور انتخاب خواهند شد.

استخر استخراج بیت کوین

یکی از اولین سوالاتی که ماینرهای آینده‌نگر رمزارز با آن مواجه می‌شوند این است که آیا باید به تنهایی کار استخراج را انجام دهند یا اینکه بهتر است به یک استخر استخراج بیت کوین ملحق شوند. دلایل متعددی در حمایت و هم علیه استخرهای استخراجی مطرح شده است. در اینجا به ارائه مطالبی که به آن نیاز دارید می‌پردازیم.

اگر در حال تصمیم‌گیری در خصوص ملحق شدن یا نشدن به استخر بیت کوین هستید، بهتر است بدانید که این استخرها شبیه به یک اتحادیه بخت‌آزمایی بوده و مزایا و معایب آن کاملا یکسان هستند.

انجام کار استخراج آن هم به صورت تنها بدین معناست که شما پاداش خود را با دیگران تقسیم نمی‌کنید، ولی احتمال دریافت پاداش توسط شما به میزان قابل توجهی کاهش خواهد یافت. اگرچه یک استخر شانس بیشتری در حل یک بلوک و بردن پاداش دارد، اما باید بدانید که این پاداش بین تمام اعضای استخر تقسیم خواهد شد.

بنابراین پیوستن به استخر بیت کوین باعث ایجاد یک درآمد پایدار می‌شود، حتی اگر میزان پرداختی با پاداش حل کل بلوک برابر باشد. باید خاطر نشان کرد که یک استخر استخراج نباید بیش از 51 درصد توان هش شبکه را در اختیار داشته باشد. اگر یک شخص کنترل بیش از 50 درصد شبکه را در اختیار بگیرد، از نظر تئوری موجب بروز خرابی در کل شبکه می‌شود.

چگونه یک ماینر بیت کوین را راه‌اندازی کنیم؟

سطح دشواری فاکتور دیگری است که می‌بایست در حین استخراج در سطح فردی درنظر گرفته شود. در حال حاضر فاکتور سطح دشواری برای افرادی که به تنهایی به کار استخراج می‌پردازند بسیار بالا بوده و عملا کسب سود توسط این افراد غیرممکن است.

افرادی که به تنهایی به کار استخراج می‌پردازند تنها در صورتی می‌توانند سود کسب کنند که دارای یک گاراژ پر از دستگاه‌های ASIC باشند. اگر شما مبتدی هستید، بهترین راه برای کسب درآمد اندک آن هم در یک بازه زمانی کوتاه مدت، پیوستن به یک استخر بیت کوین است. در واقع، استخرها روشی برای تشویق ماینرهای کوچک برای مشارکت در کار استخراج است.

یکی از روش‌های استخراج بیت کوین، روش “استخراج ادغامی” است. در این روش می‌توان از بلوک‌های حل شده بیت کوین برای سایر ارزها که از الگوریتم مشابهی استفاده می‌کنند بهره‌برداری کرد (به عنوان مثال، namecoin و devcoin). استخراج ادغامی را می‌توان به وارد کردن مجموعه‌ای از اعداد در چندین بخت‌آزمایی تشبیه کرد.

ماینرهای تازه‌وارد که از کمبود منابع سخت‌افزاری قدرتمند رنج می‌برند، بهتر است توجه بیشتری به آلت کوین ها داشته باشند تا بیت کوین. همچنین این ماینرها به طور خاص به جای توجه به الگوریتم SHA256، می‌بایست بر روی رمزارزهای مبتنی بر الگوریتم رمزنگاری تمرکز کنند. دلیل این موضوع آن است که انجام محاسبات بیت کوین برای پردازنده‌های کامپیوترهای شخصی و خانگی بیش از حد دشوار است.

اگر در حال تصمیم‌گیری برای پیوستن به استخری هستید، می‌بایست این موضوع را بررسی کنید که هر استخر بیت کوین چگونه پرداخت‌ها را انجام می‌دهد و هزینه کسورات آن چیست. کسورات معمولا بین 1 تا 10 درصد هستند. با این وجود برخی استخرها هزینه‌ای کسر نمی‌کنند.

استخر استخراج بیت کوین

شیوه‌های پرداخت‌ متفاوتند. بیشتر آن‌ها بر روی مقدار “سهامی” که یک ماینر به عنوان اثبات کار برای استخر ارسال کرده‌است، تمرکز دارند.

سهام یک مفهوم پیچیده است که می‌بایست آن را درک کنید. دو چیز را به خاطر بسپارید: اول، استخراج، فرآیند حل پازل‌های رمزنگاری است. دوم، استخراج دارای یک سطح دشواری است. زمانی که یک ماینر، یک بلوک را حل می‌کند، یک سطح سختی متناسب با آن راه‌حل وجود دارد.

قیمت بیت کوین

سطح سختی را به عنوان یک مقیاس کیفی در نظر بگیرید. اگر درجه سختی شبکه بالاتر از سطح سختی کل ارز باشد، آنگاه این راه‌حل به بلاک چین افزوده شده و تعدادی سکه به عنوان پاداش به شما داده خواهد شد. هرچه سخت‌افزار شما قوی‌تر باشد، سهم‌های بیشتری نصیب شما خواهد شد.

ابتدایی‌ترین ورژن تقسیم پرداخت‌ها، مدل پرداخت به ازای هر سهم است. تغییرات در این مورد باعث ایجاد محدودیت‌هایی در نرخ پرداخت به ازای هر سهم می‌شود. استخرها ممکن است پرداخت‌ها را بر اساس این موضوع که ماینرها در چند وقت اخیر سهام ارسال کرده‌اند، در اولویت قرار دهند.

در کنار بیت کوین، گزینه‌های استخری متعددی برای استخراج وجود دارند. شما به سادگی می‌توانید لیست استخرهای استخراجی برای رمزارز مد نظر خود اعم از زدکش، لایت کوین یا اتریوم را بیابید. برخی از محبوب‌ترین استخرها عبارتند از: BTC.com، Slush Pool و AntPool.

پس از انتخاب ارز و استخری که به ترتیب قصد استخراج و همکاری با آن را دارید، اکنون زمان شروع کار است. برای شروع می‌بایست یک حساب بر روی وب‌سایت استخر مورد نظر افتتاح کنید. این کار شبیه ثبت‌نام در سایر وب‌سایت‌ها می‌باشد.

هنگامی که حساب خود را افتتاح کردید، می‌بایست یک worker ایجاد کنید. شما می‌توانید به ازای هر قطعه سخت‌افزار استخراجی که از آن استفاده می‌کنید، چندین worker ایجاد کنید.

تنظیمات پیش‌فرض بیشتر استخرها این گونه است که بر اساس این تنظیمات شما می‌بایست عددی را به عنوان اسم Worker و “X” را به عنوان پسورد آن‌ها اختصاص دهید. البته شما می‌توانید این موارد را بسته به علاقه خود تغییر دهید.

اگر علاقه مند به یادگیری بیشتر در این حوزه هستید می‌توانید از نقشه راهنمای دیجی کوینر به نام «درخت یادگیری» دیدن نمایید که از نقطه ابتدایی تا انتهای مسیر را ریل گذاری کرده است.

شما با مطالعه درخت یادگیری تا حد مطلوبی دانش خود را افزایش داده‌اید اما برای حرفه ای شدن و انجام معاملات در این بازار نیاز به یک راهنمای مجرب و با تجربه دارید. مجموعه دیجی کوینر بر آن است که با برگزاری کلاس‌های آموزشی تجریبات چند ساله خود را در اختیار هم وطنان عزیز قرار دهد تا در این بحران اقتصادی بتوانند در آمد دلاری کسب نمایند. (تاریخ برگزاری کلاس‌ها متعاقبا از طریق وب‌سایت اعلام خواهد شد.)

سود ناخالص چیست؟

سود ناخالص (Gross Profit) به سودی که یک شرکت، پس از کسر هزینه‌های همراه با تولید یا فروش محصولاتش، یا هزینه‌هایی که به‌منظور انجام سرویس‌ها پرداخت کرده، شناسایی می‌کند، اطلاق می‌گردد.

سود ناخالص در صورت درآمد شرکت‌ها دیده شده و می‌توان آن را از طریق کاستن هزینهٔ بهای تمام‌شده کالاهای فروخته‌شده (The cost of goods sold – COGS) از درآمدها (فروش انجام‌شده) محاسبه کرد.

این موارد می‌توانند در صورت درآمدی شرکت (Income Statement) دیده شوند. سود ناخالص همچنین می‌تواند تحت عنوان سود فروش (Sales profit) و یا درآمد ناخالص (Gross Income) نامبرده شود.

درک مفهوم سود ناخالص

سود ناخالص، میزان کاراییِ یک شرکت در استفاده از نیروی کار و مواد اولیه در تولید محصولات و یا ارائهٔ خدمات را ارزیابی می‌کند. این اندازه‌گیری معمولاً هزینه‌های متغیر را نیز دربرمی‌گیرد. این هزینه‌ها، هزینه‌هایی هستند که مقدار آن‌ها بسته به میزان خروجی‌ای که شامل موارد زیر می‌باشند، متغیر می‌باشد:

  1. مواد اولیه. (Materials)
  2. نیروی کار مستقیم، با در نظر گرفتن آن به‌صورت ساعتی و یا وابسته به سطوح خروجی‌ها.
  3. مبالغ کمیسیون پرداخت‌شده به کارکنان بخش فروش. (Commissions of sales staff)
  4. هزینه‌های کارت‌های اعتباری در خرید مشتریان. (Credit card fees on customer purchases)
  5. ابزارآلات، که شامل هزینه استهلاک (Usage – based depreciation) نیز می‌باشند.
  6. ابزارهایی که در محل تولید (Production Site) از آن‌ها استفاده‌شده است.
  7. حمل‌ونقل کالاها. (Shipping)

فرمول محاسبه سود ناخالص به شرح زیر می‌باشد:

هزینهٔ بهای تمام‌شدهٔ کالای فروخته شده – درآمد = سود ناخالص

Gross Profit = Revenue – Cost of goods sold

سود ناخالص چیست؟

همان طور که به‌طور کلی گفته شد، سود ناخالص شامل هزینه‌های ثابت (Fixed costs – هزینه‌هایی که باید فارغ از مقادیر خروجی شرکت پرداخت شوند) نمی‌باشند. هزینه‌های ثابت شامل هزینهٔ اجاره (rent)، هزینه‌های تبلیغات (Advertising)، هزینه‌های بیمه (Insurance)، دستمزد کارکنانی که به‌صورت مستقیم در مسیر تولیدی درگیر نمی‌باشند و تدارکات مورد نیاز اداری (Office supplies) می‌باشد.

هر چند، باید در نظر گرفته شود که بخشی از این هزینه‌های ثابت، به هر واحد تولیدشده تحت عنوان هزینه‌های جذب‌شده (Absorption Costing)، اختصاص داده می‌شوند. که لحاظ کردن این هزینه‌ها به‌منظور گزارشگری خارجی (External reporting) به‌نحوی که طبق استانداردهای پذیرفته‌شده حسابداری باشد (Generally Accepted Accounting Principles – GAAP)، مورد نیاز است.

سود یا زیان اقتصادی چیست؟

برای مثال، اگر یک شرکت 10 هزار واحد از محصولی را در یک دورهٔ زمانی مشخص تولید کند، و مبلغ 30 هزار دلار را برای اجارهٔ ساختمان پرداخت نماید، هزینهٔ 3 دلاری در قیمت هر کالا تحت عنوان هزینهٔ جذب‌شده لحاظ می‌شود.

سود ناخالص (Gross Profit) نباید با سود عملیاتی (Operating profit) اشتباه گرفته شود، سودی که به آن مقادیر درآمد پیش از نرخ‌های بهره و اِعمال مالیات (earnings before interest and tax – EBIT) نیز اطلاق می‌گردد.

این سود، برابر با سود شرکت پیش از پرداخت بهره‌ها و مالیات‌های تصویب‌شده می‌باشد. سود عملیاتی از طریق کسر هزینه‌های عملیاتی (Operating expenses) از سود ناخالص به‌دست می‌آید.
نکات کلیدی:

  1. سود ناخالص که به آن درآمد ناخالص (Gross Income) نیز اطلاق می‌گردد، از طریق کسر هزینهٔ بهای تمام‌شده کالاهای فروخته‌شده از درآمد حاصل شده، محاسبه می‌شود.
  2. سود ناخالص تنها شامل هزینه‌های متغیر می‌باشد و شامل هزینه‌های ثابت نمی‌باشد.
  3. سود ناخالص، مقدار کارآمدی یک شرکت در استفاده از نیروی کار و همچنین مواد اولیه در تولید کالاها و یا ارائهٔ سرویس‌ها ارزیابی می‌کند.

سود ناخالص در مقابل حاشیهٔ سود ناخالص

سود ناخالص می‌تواند به‌منظور محاسبه کردن معیاری تحت عنوان حاشیهٔ سود ناخالص (Gross Profit Margin) مورد استفاده قرار گیرد. این معیار به‌منظور بررسی کارآمدی تولیدی (Production efficiency) یک شرکت در طی زمان، مفید می‌باشد.

مقایسهٔ ساده سود ناخالصی که سال‌به‌سال و یا با بازهٔ زمانی 3 ماهه تولیدشده است می‌تواند گمراه‌کننده باشد، زیرا سود ناخالص می‌تواند در صورت کاهش حاشیهٔ ناخالص (Gross margins)، افزایش پیدا کند. این اتفاق می‌تواند موضوعی نگران‌کننده برای شرکت باشد و آن را در وضعیتی بحرانی قرار دهد.

سود ناخالص چیست؟

باوجود اینکه این عبارات شبیه به یکدیگر هستند (و در برخی از مواقع به‌جای یکدیگر استفاده می‌شوند) حاشیهٔ ناخالص با حاشیه سود ناخالص یکسان نیست. سود ناخالص با واحد پول رسمی یک کشور بیان می‌شود، در حالی که حاشیهٔ سود ناخالص با درصد بیان می‌گردد. فرمول محاسبهٔ حاشیهٔ سود ناخالص به شرح زیر است:

درآمد / (هزینه بهای تمام شده کالای فروخته شده – درآمد) = حاشیه ناخالص

​Gross Margin= (Revenue−Cost of Goods Sold) / Revenue

مثال‌هایی از نحوهٔ استفاده از سود ناخالص

در ادامه مثالی از نحوهٔ محاسبهٔ سود ناخالص و حاشیهٔ سود ناخالص، با استفاده از صورت درآمد (Income State) شرکت فورد (Ford Motor Co.) در سال 2018 مشاهده می‌کنید:

صورت درآمد شرکت فورد در سال 2018 (تمامی مبالغ به میلیون دلار است)، منبع: Investopedia

بحران بزرگ اقتصادی سال 2007 چیست؟

به‌منظور محاسبه کردن سود ناخالص، ما ابتدا هزینهٔ بهای کالاهای فروخته ‌شده را اضافه می‌کنیم، که جمع ارقام را به 126584 میلیون دلار می‌رساند. ما در این حالت، فروش (Selling) هزینه‌های مدیریت (Administrative expenses) و دیگر هزینه‌ها را در نظر نمی‌گیریم. زیرا این هزینه‌ها به‌طور معمول جزو هزینه‌های ثابت (Fixed costs) دسته‌بندی می‌شوند. در ادامه هزینهٔ کالاهای فروخته‌شده را از درآمد به‌دست آمده کم می‌کنیم تا بتوانیم به سود ناخالص به‌دست آمده برسیم:

25,216$ = 126,584$ – 151,800$

برای به‌دست آوردن حاشیهٔ سود ناخالص، مبلغ سود ناخالص به‌دست آمده در مرحلهٔ قبل را بر مقادیر کل درآمد (total revenues) تقسیم می‌کنیم تا مقدار حاشیهٔ سود ناخالص را محاسبه کنیم.

16.61% = 151,800$ / 25,216$

این درصد با حاشیهٔ سود ناخالص ثبت‌شده در صنعت خودروسازی که در حدود 14٪ است، مقایسه‌شده و نشان می‌دهد که شرکت فورد با بهینگی بیشتری نسبت به همتایان خود، به‌فعالیت می‌پردازد.

محدودیت‌های استفاده از سود ناخالص

صورت درآمد استانداردشده  (Standardized income statement) که توسط سرویس‌های اطلاعات مالی (Financial Data Services) تهیه می‌شود، ممکن است مقادیر سود ناخالص را با تفاوت‌هایی نشان دهند.

رکود بزرگ چیست؟
این صورت‌های گزارش‌شده می‌توانند سود ناخالص را به‌عنوان یک آیتم جداشده در خطی جدا نمایش دهند، اما این نوع از صورت‌ها، تنها برای شرکت‌های عمومی قابل‌دسترسی می‌باشند.

سرمایه‌گذارانی که درآمدهای یک شرکت خصوصی را بررسی می‌کنند باید خود را با هزینه‌ها (Cost) و موارد هزینه‌ای (Expense items) که در یک ترازنامه غیراستاندارد (non – Standardized Balance Sheet) ذکر می‌شوند تطبیق دهند و آن‌ها را در محاسبات مقادیر سود ناخالص در نظر نگیرند

سوالات و نظرات خود را در قسمت دیدگاه‎‌ها با دیجی کوینر به اشتراک بگذارید.

چگونه بیت کوین بخریم؟

بیت کوین را می‌توان از طریق بازار و صرافی‌ها یا به‌طور مستقیم از افراد دیگر خریداری نمود. بسته به اینکه شما بیت کوین را از چه کسی خریداری می‌کنید یا اینکه در کجا زندگی می‌کنید، برای خرید بیت کوین راه‌های متنوع و مختلفی وجود دارد.

برای این کار می‌توانید از پول نقد، کارت اعتباری یا حتی رمز ارزهای مختلف استفاده کنید.
اولین گام برای خرید بیت کوین ایجاد یک کیف پول جهت نگهداری بیت کوین است. چه قصد خرید بیت کوین به‌صورت آنلاین داشته باشید و چه بخواهید آن را با پول نقد خریداری نمایید به یک کیف پول نیاز خواهید داشت.

برای آشنایی با نحوه فروش بیت کوین می‌توانید مقاله آموزشی «چگونه بیت کوین را بفروشیم؟» را مطالعه نمایید.

این کیف پول می‌تواند به‌صورت کیف ‌پول آنلاین – از طریق پلتفرم صرافی و یا ارايه‌دهندهٔ مستقل – کیف‌ پول رومیزی، کیف ‌پول همراه و یا کیف ‌پول آفلاین – مانند یک سخت‌افزار یا یک کیف پول کاغذی – باشد.

در این بخش می‌توانید اطلاعاتی در خصوص برخی کیف ‌پول‌ها و همچنین نکاتی در خصوص چگونگی استفاده از آن‌ها را به‌دست آورید.

مهمترین بخش هر کیف پول، امنیت کیف پول و یا پسورد آن است. اگر شما کیف پول یا پسورد آن را گم کنید، دیگر قادر به دسترسی به بیت کوین ذخیره شده در کیف ‌پولتان نخواهید بود.

علاوه بر این، هیچ‌گاه بیش از توان مالی خود در این صنعت سرمایه‌گذاری نکنید، زیرا بازار رمز ارزها یک بازار بی‌ثبات و پُرنوسان بوده و قیمت‌های آن می‌تواند بالا و پایین شود.

چه چیزهایی با بیت کوین می‌توان خرید؟

اگر قصد خرید بیت کوین به‌صورت آنلاین دارید، می‌توانید یک حساب در یک صرافی رمز ارزی باز کنید. این صرافی از طرف شما اقدام به خریدوفروش بیت کوین می‌کند.

در حال‌ حاضر صدها صرافی با درجات مختلف نقدینگی و امنیت وجود دارند. در حالی که صرافی‌های جدیدی ظهور می‌کنند، برخی دیگر به دلیل هک شدن، تعطیل می‌شوند.

همانند کیف‌ پول، توصیه می‌شود قبل از انتخاب صرافی ابتدا تحقیقاتی را در خصوص آن انجام دهید. بسته به منطقهٔ جغرافیایی خود، ممکن است خوش‌شانس بوده و به چندین صرافی معتبر دسترسی داشته باشید و بتوانید یکی از آن‌ها را انتخاب کنید و یا ممکن است تنها به یک یا دو صرافی دسترسی داشته باشید.

چگونه بیت کوین بخریم؟
یت کوین را می‌توان از طریق بازار و صرافی‌ها یا به‌طور مستقیم از افراد دیگر خریداری نمود. بسته به اینکه شما بیت کوین را از چه کسی خریداری می‌کنید یا اینکه در کجا زندگی می‌کنید، برای خرید بیت کوین راه‌های متنوع و مختلفی وجود دارد. برای این کار می‌توانید از پول نقد، کارت اعتباری یا حتی رمز ارزهای مختلف استفاده کنید. اولین گام برای خرید بیت کوین ایجاد یک کیف پول جهت نگهداری بیت کوین است. چه قصد خرید بیت کوین به‌صورت آنلاین داشته باشید و چه بخواهید آن را با پول نقد خریداری نمایید به یک کیف پول نیاز خواهید داشت.

برحسب حجم دلار آمریکا، در حال حاضر بیت‌فینکس (Bitfinex) به‌عنوان بزرگترین صرافی‌ بیت کوین در جهان شناخته می‌شود. سایر صرافی‌ها با بیشترین حجم عبارتند از کوین بیس (Coinbase)، بیت استمپ (Bitstamp) و پولونیکس (Poloniex).

برای دیدن بهترین کیف پول های بیت کوین می‌توانید از مقاله آموزشی «بهترین کیف پول های بیت کوین» دیدن نمایید.

برای مبالغ کم، اکثر صرافی‌های معتبر می‌بایست به‌خوبی کار کنند. با وجود سخت‌گیری‌های موجود در رابطه با قانون احراز هویت (KYC) و قانون پول‌شویی (AML)، اکنون بسیاری از صرافی‌ها به تأیید هویت برای تنظیمات حساب نیازمندند. فرآیند تأیید هویت معمولاً شامل تصویر کارت شناسایی رسمی و گاهاً تأیید آدرس می‌شود.
بسیاری از صرافی‌ها، پرداخت از طریق انتقال بانکی یا کارت اعتباری را قبول می‌کنند. همچنین برخی صرافی‌ها قصد دارند تا در آینده با روش انتقال پی‌پال نیز کار کنند. این صرافی‌ها معمولاً هزینه‌ای بابت هر تراکنش دریافت کرده که شامل هزینهٔ استفاده از شبکهٔ بیت کوین می‌شود.
بسته به ترافیک شبکه و همچنین کارمزد تراکنش، پردازش یک معاملهٔ بیت کوین در هرجا ممکن است بین چند دقیقه تا چند روز طول بکشد.

برای آشنایی با نحوه ذخیره سازی بیت کوین مقاله آموزشی «چگونه بیت کوین خود را ذخیره کنیم؟» را مطالعه نمایید.

زمانی که صرافی پرداخت را دریافت کرد، متناسب با همان پرداخت و از طرف شما اقدام به خرید بیت کوین کرده و آن را در کیف‌ پولی که به‌صورت اتوماتیک در آن صرافی راه‌اندازی شده ذخیره خواهد کرد. در مرحلهٔ بعد شما می‌بایست این سرمایهٔ خود را به کیف پولی که به صرافی متصل نیست انتقال دهید.

اگر ترجیح می‌دهید که با پول نقد اقدام به خرید بیت کوین کنید، پلتفرم‌های نظیر لوکال‌ بیت کوین (بیت کوین محلی) به افراد نزدیک به شما که قصد مبادلهٔ بیت کوین با پول نقد را دارند کمک خواهد کرد. همچنین LibertyX لیست خرده‌فروشان را در سراسر ایالات متحده در اختیار شما قرار می‌دهد تا بتوانید با پول نقد به معامله بیت کوین بپردازید.

قیمت بیت کوین

ول‌آو‌کوینز (WallofCoins)، پکس‌فول (Paxful) و بیت‌کوییک (BitQuick) شما را به یک شعبهٔ بانکی نزدیک به خودتان هدایت می‌کنند. پس از مراجعه به این شعب، شما می‌توانید یک سپردهٔ نقدی ایجاد کرده و چند ساعت بعد بیت کوین خود را دریافت کنید.
دستگاه‌های خودپرداز (ATM) بیت کوین ماشین‌هایی هستند که پول نقد شما را دریافت کرده و بیت کوین  متناسب با آن را به کیف‌ پولتان انتقال می‌دهند.

چگونه بیت کوین بخریم؟
دستگاه‌های خودپرداز (ATM) بیت کوین ماشین‌هایی هستند که پول نقد شما را دریافت کرده و بیت کوین  متناسب با آن را به کیف‌ پولتان انتقال می‌دهند.

این ATMها مثل ATMهای بانکی عمل می‌کنند، برای خرید بیت کوین از این ATMها ابتدا هزینهٔ خرید بیت کوین را پرداخت کرده سپس بارکد کیف‌پول خود را در مقابل صفحه نمایشگر قرار داده و بیت کوین متناسب با آن ارزش به‌حساب شما ارسال می‌شود. کوین‌ای‌تی‌ام‌رادار (Coinatmradar) به شما در یافتن نزدیک‌ترین ATM کمک خواهد کرد.

نظرات و سوالات خود را در مورد مقاله «چگونه بیت کوین بخریم» در قسمت دیدگاه‌ها با ما در میان بگذارید.

عرضه اولیه سکه چیست؟

از طریق عرضه اولیه سکه (Initial Coin Offering – ICO)، رمزارزهای جدید وارد بازار می‌شوند، اما این موضوع همراه با ریسک است.

اگر بخواهیم تنها به یک کلمه اشاره کنیم که در سال گذشته ورد زبان تمام کسانی بوده که در امور مالی فعالیت داشته‌اند، آن کلمه رمزارز است.

اگر خود را سرزنش می‌کنید که چرا به تجارت کوین‌های موفقی مانند بیت‌کوین و اتریم وارد نشدید، شاید بد نباشد که سرمایه‌گذاری در عرضه اولیه سکه  را مد نظر قرار دهید. بااین‌وجود، به شما هشدار می‌دهیم: عرضه‌های اولیه‌ی کوین حتی در بهترین شرایط ریسک بالایی دارند و کلاه‌برداران توان بالقوه‌ی بالایی در این عرصه دارند.

خوب، از همه‌ی این‌ها بگذریم، عرضه اولیه سکه دقیقاً چیست؟

این شرایط را پیش خود مجسم کنید: شما استارت آپی (شرکت نوپایی درزمینه‌ی فناوری) در سیلیکون ولی دارید. ایده‌ی خوبی هم در مورد یک سیستم رمزارز جدید به ذهنتان خطور کرده است. شاید بخواهید از همان سیستم شناخته‌شده‌ی پرداخت معمول استفاده کنید تا بتوانید سیستم رمزارز جدید خود را دیجیتالی و رمزنگاری‌شده کنید.

چه فکر بکری! بیایید اسم آن را  کوین‌کوچولو بگذاریم. حالا، می‌توانید به یک بانک مراجعه کنید یا به سراغ سرمایه‌گذارانی بروید که مایل به سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز باشند، اما اگر می‌توانستید بدون صرف‌نظر از مالکیت شرکت خود کسب درآمد کنید چه؟ به عرضه اولیه سکه ورود کنید.

تحلیل مالی چیست؟

در اینجا نحوه‌ی عملکرد آن را توضیح می‌دهیم. سندی ایجاد کنید که اساساً جزئیات دقیقی از نحوه‌ی عملکرد سیستم را دربر داشته باشد (معمولاً به آن مقاله‌/نامه سفید (White Paper) می‌گویند)، وبگاه زیبایی ایجاد کنید و توضیح دهید که چرا ایده‌ی شما خارق‌العاده بوده و می‌تواند بسیار مفید باشد.

سپس از مردم بخواهید برایتان پول بفرستند و شما در عوض به آن‌ها کوین‌کوچولو می‌دهید. آن‌ها امیدوارند که کوین‌کوچولو رواج و گردش خوبی پیدا کند و به‌این‌ترتیب ارزشش بالا برود.

توجه به این نکته حائز اهمیت است که برخلاف عرضه اولیه عمومی (IPO)، سرمایه‌گذاری در عرضه اولیه سکه (ICO) به سهیم شدن در مالکیت شرکتی که به آن پول می‌دهید نمی‌انجامد. در حال بازی قماری هستید و امیدوارید که ارز بی‌ارزش کنونی که برایش پول می‌پردازید بعداً ارزش بیشتری پیدا کند و برایتان پول‌ساز باشد.

خوب، چه کسی می‌تواند عرضه اولیه سکه  را راه‌اندازی کند؟

واقعیت را بخواهید، هر‌کسی! در حال حاضر، در ایالات‌متحده قانون و مقررات اندکی در مورد عرضه اولیه سکه وجود دارد؛ به عبارتی، مادامی‌که قادر به راه‌اندازی این فناوری هستید، برای امتحان این موضوع و تأمین بودجه‌ی ارز خود اختیار عمل دارید.

عرضه اولیه سکه چیست؟

هم‌اکنون، به‌طورکلی داستان رمزارزها، به‌نوعی به داستان غرب وحشی شباهت دارد؛ در تپه‌ها طلا هست و آن‌چنان قانون و مقرراتی هم در ارتباط با استخراج آن وجود ندارد. این موضوع می‌تواند به نفع شما تمام شود یا بالعکس، منجر به کلاه‌برداری از شما شود.

موفق‌ترین ICOها در طول دوران مختلف‌ کدامند؟

از میان شیوه‌های گوناگون کسب درآمد، احتمالاً عرضه اولیه سکه یکی از شیوه‌هایی است که به‌سادگی می‌توان از طریق آن دست به کلاه‌برداری زد. ازآنجاکه قانون و مقرراتی در کار نیست و هیچ‌چیز نمی‌تواند مانع کسی باشد که شما را متقاعد ساخته ایده‌ی فوق‌العاده‌ای دارد و سپس پول شما را به جیب زده و فرار می‌کند.

این بدین معنا است که اگر واقعاً می‌خواهید که بر روی عرضه اولیه سکه جدیدی که دوست و همکارتان آیدنس در اداره به شما گفته بود سرمایه‌گذاری کنید، مطمئن شوید که با آگاهی کافی به این وادی قدم می‌گذارید.

گام نخست آن است که اطمینان حاصل کنید کسانی که این عرضه اولیه سکه را انجام می‌دهند افرادی واقعی و پاسخگو باشند.

در عصر اینترنت، از آب خوردن هم راحت‌تر است که عکس سهامی را بردارید و با آن وبگاهی به‌ظاهر موجه دست‌وپا کنید؛ بنابراین، تلاش برای کسب اطمینان از راستی و درستی این افراد بسیار حائز اهمیت است.

برخی از مواردی که باید پیگیری کنید: متخصصین مجموعه‌ی موردنظر در کار با رمزارزها و بلاکچین چه میزان تجربه دارند؟ اگر چنین به نظر می‌رسد که فاقد افرادی با تجربه‌ی کار در این زمینه هستند که به‌راحتی قابل‌تأیید باشند، این نشانه‌ی بدی است.

نکات کلیدی:

  • کارآفرینانی که به دنبال راه‌اندازی رمزارز جدیدی هستند می‌توانند این کار را از طریق عرضه‌ی اولیه کوین (ICO) – که شکلی از عرضه اولیه عمومی (IPO) است – انجام دهند.
  • در حال حاضر، قانون و مقررات دولتی در عرضه اولیه سکه وجود نداشته یا بسیار اندک است و در صورت برخورداری از فناوری موردنیاز، هرکسی می‌تواند اقدام به انجام این کار بکند.
  • چگونه؟ مقاله‌ای سفید یا هر سند دیگری که سیستم را سامان‌دهی کند ایجاد کرده، وبگاه یا اپلیکیشنی تهیه کنید که نحوه‌ی کار آن را شرح داده و نهایتاً به دنبال تأمین بودجه باشید.
  • تبلیغات نکته‌ای کلیدی است، زیرا تعداد زیادی سکه‌های رقیب در بازار وجود دارند؛ بنابراین، سردرآوردن از نحوه‌ی پاسخ به نسخه‌ی آزمایشی هدف امری سرنوشت‌ساز است.
  • آیا به‌جای راه‌اندازی کوینی جدید، بیشتر درصدد سرمایه‌گذاری بر روی کوینی جدید هستید؟ مطمئن شوید که در این مورد به‌اندازه‌ی کافی تحقیق می‌کنید، چراکه تعدادی کلاه‌بردار در کمین نشسته‌اند.

چگونه عرضه اولیه سکه خود را شروع کنم؟

مهم‌ترین کاری که باید انجام دهید این است که اطمینان یابید که شما یا شخصی دیگر (شاید چندین نفر) درگیر در این کار، در این زمینه تجربه‌ی کافی کسب کرده و از مسائل مربوط به رمزارزها و بلاکچین هم سردرمی آورید.

حتی اگر هرکسی بتواند عرضه اولیه سکه انجام دهد، بدین معنا نیست که هرکسی باید به سراغ این کار برود. باید در مورد هر نوع جزئیات کوچک مربوط به عرضه اولیه سکه خود قادر به پاسخگویی آنی باشید.

عرضه اولیه سکه چیست؟

همچنین، باید از خود بپرسید که آیا واقعاً فکر می‌کنید کسب‌وکارتان به‌طور فعال از عرضه‌ی اولیه کوین سود خواهد برد یا خیر.

اصولاً، پس از خواندن این مقاله، باید با شخصی مشورت کنید که قادر به ارزیابی ایده‌ی خاص شما بوده و بتواند بگوید که این ایده به‌دردبخوری هست یا نیست. اگر نیست، شاید بهتر باشد راه‌های مطمئن‌تری برای کسب درآمد در پیش بگیرید.

اگر مصمم هستید که به‌پیش بروید، به یک مقاله‌ی سفید نیاز دارید، یعنی سندی که به‌طور دقیق آنچه ارز شما می‌تواند ارائه دهد و پیش‌تر اصلاً ارائه نشده را مشخص کند یا اینکه شما را در چگونگی پیاده‌سازی یک ایده بهتر از دیگرانی که اقدام به انجام آن کرده‌اند، رهنمون می‌سازد. این سند – مانند مقاله‌ی سفیدِ اتریوم که یکی از موفق‌ترین عرضه‌های اولیه‌ی کوین را داشته است – باید جذاب، آموزنده، دربردارنده‌ی جزئیات دقیق باشد.

چه عواملی مانع پیشرفت ICOها می‌شوند؟

مانند هر کسب‌وکار دیگر، باید تا انتهای مقاله خریدار را جذب کرده باشید. مقاله‌ی سفید اتریوم زمان مناسبی را به توضیح بلاکچین اختصاص می‌دهد، سپس در ادامه به جزئیات این موضوع می‌پردازد که چگونه می‌خواهند بر پایه‌ی پیشرفت‌های ساتوشی ناکاموتو دست به خلق پدیده‌ای مهیج بزنند.

همه‌ی این کارها را تا انتهای صفحه‌ی اول انجام داده‌اند. حالا، آیا تک‌تک مقالات سفید باید تاریخچه‌ی مبسوطی از بلاکچین، مثل زمانی که مردی رفته بود 10,000 بیت‌کوین را برای خرید پیتزا داده بود را در برداشته باشند؟ احتمالاً نه، اما باید برای آن‌کسی که هیچ‌گونه اطلاعی از نحوه‌ی کار این سیستم ندارد قابل‌فهم باشند.

نکته‌ی مهم: عرضه اولیه سکه، به‌ویژه در مقایسه با عرضه اولیه عمومی سهام، تابع قوانین و مقررات خاصی نیست. بر این مبنا، پیش از سرمایه‌گذاری شتاب‌زده، احتیاط لازم را به کار ببندید.

بازاریابی عرضه اولیه سکه را چگونه انجام دهیم؟

حالا که مقاله‌ی سفید خود را آماده کرده‌اید، باید تبلیغ کنید. دو گروه هدف ‌دارید که سعی می‌کنید به آن‌ها دسترسی پیدا کنید: افراد آگاه از شیوه‌ی کار با رمزارز و عرضه اولیه سکه و افرادی که نسبت به این موضوعات ناآگاه‌اند.

قصد شما این است افرادی را که در مورد کار پرریسک جدید شما بسیار هیجان‌زده هستند شناسایی کنید، زیرا این افراد هستند که در صورت مساعد دیدن شرایط به شما پول می‌دهند.

ماجرای کوین‌کوچولو را به یاد بیاورید (این بار هم قضیه فرضی است)؛ ممکن است در مورد این رمزارز فرضی هم بتوانیم نظر چند خانم خانه‌دار وبلاگ نویس یا چند ولاگر (دارندگان وبلاگ ویدیویی) را جلب کنیم و ببنیم که آیا مایل‌اند محتوا و مطالبی (هرچند بی‌ربط) در مورد اهمیت کوین‌کوچولو از زمان ایجاد انجمن نگهداری از کودک، به‌عنوان بزرگ‌ترین نوآوری در نگه‌داری کودک تهیه کنند. فقط مطمئن شوید که آن‌ها ماهیت تجارت شما را در جهت تبلیغ برای محصول مورد نظرتان آشکارا بیان می‌دارند:

کمیسیون اوراق بهادار و بورس (Securities and Exchange Commission – SEC) در هشداری به سرمایه‌گذاران اظهار داشت که استفاده‌ی چهره‌های مشهور از رسانه‌های اجتماعی برای تأیید عرضه‌های اولیه‌ی سکه، بدون آشکار ساختن شیوه‌ی پرداخت غرامت در صورت ناکامی سرمایه‌گذاری، غیرقانونی است.

چه دلایلی باعث موفقیت یک ICO می‌شود؟

همچنین لازم است برنامه نویسان خود را داشته باشید و سرپرستانی که در شبکه‌های اجتماعی همچون ردیت (Reddit) و تویتر (Twitter) حضور داشته و پاسخگوی سوالات مطرح شده باشند.

علاوه براین، باید ارسال عرضه‌ی اولیه سکه خود را به برخی از فهرست‌بندی‌ها در نظر داشته باشید؛ فهرست‌بندی‌هایی که پایگاه‌های داده برای عرضه های اولیه‌ی کوین با کیفیت را مدیریت می‌کنند. به این ترتیب افراد را در اجتماع رمزارها درگیر ساخته و در مورد محصول خود به هیجان می‌آورید. می‌توان امیدوار بود که این موضوع به تدریج در اینترنت نشر پیدا می‌کند.

چقدر عالی! حالا دیگر کوین‌کوچولو بر سر زبان‌ها افتاده و مردم به لحاظ روانی آماده شده‌اند. تنها کاری که باقیمانده است قیمت‌گذاری و توزیع توکن (رمز) است. ممکن است بخواهید نمونه‌ای اولیه‌ای هم در دست داشته باشید تا ثابت کنید می‌دانید دارید چکار می‌کنید. وبگاه خود را ایجاد کنید، خدمات صرافی را فعال کنید و موفق باشید!

ماجرای تبلیغات چهره‌های مشهور برای عرضه های اولیه‌ی سکه چیست؟

اگر بازیگران و هنرمندان مورد علاقه‌ی خود مانند جیمی فاکس یا گوست‌فیس کیلا را دیده باشید که هواداران خود را برای سرمایه‌گذاری بر روی عرضه‌های اولیه‌ی سکه تشویق می‌کنند، ممکن است بخواهید نگاه دقیق‌تری به ماجرا بیاندازید.

فلوید می‌ودرِ پسر، سوپراستار ورزش بوکس و دی‌جی خالد رمزارز سنترا را رواج داده و عرضه‌ی اولین سکه آن در پایان سال 2017 به 30 میلیون دلار رسید، اما در چندین گزارش ادعا شده است که سنترا در حال حاضر به دنبال یک دعوی حقوقی مبنی بر فروش اوراق بهادار ثبت نشده، با مشکلاتی روبه رو شده است.

باید منتظر ماند و دید سرنوشت این پرونده به کجا خواهد کشید، اما شایان ذکر است که برخی از پست‌های خالد و می‌ودر در رسانه‌های اجتماعی که در مورد عرضه‌های اولیه‌ی سکه بودند، حذف شده‌اند.

از کجا بدانم که کدام عرضه‌های اولیه‌ی سکه مطلوب هستند؟

فقط اطمینان حاصل کنید که اطلاعات کافی را کسب کرده‌اید. از آن‌جا که در عرضه‌های اولیه‌ی سکه آن‌چنان قوانین و مقرراتی وجود ندارد، باید در این موارد بسیار بیش‌تر از هنگام عرضه اولیه عمومی در بازار سهام، مراقب باشید.

مقالات سفید را بخوانید، در مورد اعضای آن تیم تحقیق کنید و مطمئن شوید که تجربه‌ی کار در زمینه‌ی رمزارزها را دارند. مضاف بر این‌ها، می‌توانید از وبگاه‌های موثق همانند Coinschedule.com استفاده کنید.

در این وبگاه‌ها تنها عرضه‌های اولیه‌ی سکه‌ای انتخاب می‌شوند که بررسی شده و قانونی و جالب توجه تشخیص داده شده‌اند. درحالی‌که نباید به هیچ وبگاهی که فهرست مشخصی ارائه می‌دهد بی چون و چرا اعتماد کنید، از فواید آن‌ها هم غافل نباشید.

جدیدترین شمارش رمزارزهای موجود – که دائماً تعداد بیش‌تری هم به شمار آن‌ها اضافه می‌شود – حاکی از وجود 3000 رمزارز است؛ تقریباً 1500 مورد از آن‌ها از طریق صرافی‌ها در دسترس هستند.

آیا کسی هست که در پی تنظیم قوانین و مقرراتی برای عرضه‌های اولیه‌ی کوین باشد؟

کمیسیون اوراق بهادار و بورس در ماه دسامبر سال 2017، توکن‌های عرضه‌های اولیه‌ی سکه را به‌عنوان اوراق بهادار طبقه‌بندی کرد.

رئیس وقت کمیسیون، جی کلیتون، به هنگام تأیید این موضوع عنوان داشت: «یک توکن عبارت از قراردادی سرمایه‌گذاری است و بنابراین، طبق قوانین فدرال مربوط به اوراق بهادار، توکن نیز ازجمله اوراق بهادار محسوب می‌شود. مشخصاً، به این نتیجه رسیدیم که عرضه‌ی توکن نوعی سرمایه‌گذاری مالی در فعالیت اقتصادی مشترک با انتظار سود منطقی از محل فعالیت کارآفرینی و مدیریتی دیگران محسوب می‌شود.»

این گفته بدان معنا است که کمیسیون اوراق بهادار و بورس در تکاپوی تعیین قوانین و مقررات سفت و سختی درزمینه‌ی عرضه‌های اولیه‌ی سکه است که سرمایه‌گذاران را گمراه می‌سازند.

اولین ضربه در 11 دسامبر سال 2017 وارد شد، هنگامی‌که کمیسیون یادشده فعالیت شرکت کالیفرنیایی مونچی را که بر روی یک اپلیکشن بررسی مواد غذایی کار می‌کرد، متوقف ساخت.

مونچی در تلاش بود که برای ایجاد رمزارز خود منابع مالی گردآورد. این رمزارز برای سفارش غذا در درون اپلیکیشن یادشده قابل‌استفاده بود.

این اولین نمونه‌ی حکم توقف فعالیتی بود که از جانب کمیسیون اوراق بهادار و بورس صادر و از عرضه اولیه سکه‌ای که در میان اوراق بهادار ثبت نشده بود جلوگیری به عمل می‌آورد. آیا این به معنای به بار نشستن قریب‌الوقوع تلاش‌های این کمیسیون است؟ باید منتظر ماند و دید.

و اما کلام آخر

در پایان باید گفت که عرضه‌های اولیه‌ی سکه روش بسیار جدیدی در کسب درامد بوده و همه سعی دارند بدون آنکه کلاه سرشان برود با روش‌های جدید سازگار شوند.

اگر فکر می‌کنید که قادرید با سرمایه‌گذاری بر روی یک عرضه اولیه جدید سود سرشاری به جیب بزنید، صرفاً مطمئن شوید که پیش‌تر اطلاعات لازم را کسب می‌کنید. داستان رمزارزها، داستان ریسک بزرگ و پاداش بزرگ است و عرضه‌های اولیه سکه هم از این داستان مسثتنی نیستند.

سرمایه گذاری در بازار رمزارزها و عرضه‌های اولیه سکه(ICOs)  دارای ریسک بالایی می باشد و این مقاله، از طرف دیجی کوینر یا نویسنده، توصیه ای برای سرمایه گذاری در این بازار خشن نمی باشد. چون هر فرد ویژگی های خاص خود را دارد، همیشه باید قبل از هر تصمیم مالی با یک فرد خبره مشورت کنید.

دیجی کوینر، هیچ ضمانتی درباره دقت این اطلاعات نمی دهد. هنگام نگارش این مقاله، نویسنده مقداری بیت‌کوین و لایت‌کوین دارد.